Home Gigs Shop Movies Pictures Circle J Logo Reviews Presskit Links Contact
Circle J

Year of the Goat
Londoncelticpunk.wordpress.com

April 26st 2015

The album begins with ‘The Ones We Left Behind’ and the bagpipes and banjo and electric guitar throw up an almighty clash and we get off to an almighty start. Over before we know it and ‘Fields of Pretend’ comes right up at ye! Again the electric guitar drives it along and keeps proceedings firmly in celtic-punk territory. Jasper’s furious banjo picking comes out nice and clear and if you like that sound then Circle J are one of the best bands in the scene. Two songs in and the energy level is busting through the roof!

The whole band is giving it their all but even Circle J cant keep it up for ever and they slow it down a wee bit for ‘Warrior Monkey Princess’ with tin-whistle shining through and Tomba sounding like an American pop-punker . The song may be slow but still has a heavy sound and the electric guitar is still present and they cant resist speeding it up near the end anyway! ‘Lost And Found’ could easily be any number of recent English bands we have reviewed here like Jack Of All and Under A Banner. Beginning with acoustic guitar the song gets well under way before the rest of the band join in. An under stated song but one of the stand outs for me. ‘Jenny’s Song’ returns Circle J to what they do best a rocking celtic-punk number with the band playing very strongly together and the chorus of ‘sha la la’ ringing in our ears as well as a few Oi! Oi! Oi!’s as well.

Circle J are certainly one of the European celtic-punk scenes more famous and popular bands and deservedly so. They tour like mad and their record releases are without doubt regularly among the best when end of year polls and Top Tens are done. We are ever hopeful they will return to these shores again soon and we’d just like to add that in those six years we have got a lot better at organising things as well!! Watch out for Circle J washing up in your town or at nearby festivals and get on your toes to catch them. You will not regret it!

Year of the Goat
Celticfolkpunk.blogspot.nl

April 26st 2015

"Glad to se you go, goodbye". That's what Ramones sang. But after listening to Circle J's new mini-album ""The Year of the Goat" that's what I sing: "Glad to see you come back, welcome" . The band's previous EP was very good, but sometimes it seemed that they were mellowing. Fortunately, they are back with a vengeance and they have come back to their roots: amazing banjo picking, great piping/whistling and kick-ass electric guitar work.

From the very beginning the listener is aware that the old spirit is back. "The Ones We Left Behind", a song about World War II, kicks off with an "ein, zwei, drei, vier" counting and banjo and pipes sounds. The guitar part is the first evidence that "The Year of the Goat" is a rocking album. "Fields of Pretend" is one of my faves. The electric guitar sound is harder on this number where pipes and banjo are played again. Circle J at its best.

The next track is titled "Warrior Monkey Princess" and it's a sort of a Paddy and The Rats tone down number. Fantastic song with addictive chorus and Marianne switching to tin whistle and Jasper to mandolin.Marianne and the boys have not failed with the packaging. This time it's a 6 panel digipack providing all the lyrics to the songs and full credits. Regarding the amazing artwork, maybe most of you have not noticed it, but there is a mistake. Cows' udders have four teats (nipples), but small ruminants' udders (that is, goats and sheep) only have TWO teats :-)

The burgeoning Dutch scene is delivering a handful of excellent CDs in 2015. Among all the Dutch bands, Circle J were the first band to break through internationally and they have proved that they're still alive and kicking.

Review Diggers
Shite'n'onions.com

July 21st 2012

Diggers is the new 5 track EP from one of my favorite bands of the last few years – Circle J from the Netherlands. If you haven’t had the pleasure then these lads can be best described as holding the musical middle ground somewhere between (old) Flogging Molly and Norway’s Greenland Whalefishers and they hold that ground very, very well. No surprises, no frills just straight ahead rowdy Celtic’punk’n'roll and we wouldn’t have it any other way. Highlight (amongst many)? The Legend of Robert Morgan.

Review Diggers
Billybop.be

May 2012

The Celt-punk band from the Netherlands Circle J is back with a new mini album full of sing and drink along songs. Often referred as the Dropkick Murphys of the lowlands this band has more to offer then this moniker propose. The band is indeed best compared with the music of flogging Molly, Dropkick Murphys or even the Pogues but their music does not only imitate these bands! It also creates a new sound.

While the leading track, The Legend of Robert Morgan” licks in with the usual hard-hitting tones you can expect with this genre of music, Circle J proves that they are also capable of creating beauty with a ballad. Like the weather sounds even like the early Waterboys at times. “La Ronde Des Millionaires” sounds as it comes straight from the collective library of folk music and closing title “Sunday Mornings” returns to the earlier mentioned punk influences.

“Diggers” is very warm welcome appetizer but what I want right now is a new full album from the band to satisfy my appetite. In the mean time I can go back to Weekend Warriors (2010) And Fat Man’s chest (2007).

Mr Blue Boogie.

Review Diggers
Celtic Folkpunk Blog

April 2nd 2012

We were waiting for a new Circle J release in 2012, since their second album “Weekend Warriors” was released two years ago. This time they have decided to record a new EP, “Diggers”. Five tracks that will make happy to their growing fanbase.

I must admit that I love most of the tracks, but I get a strange feeling, like missing something. When I think of Circle J, the following things come to my mind: a crazy singer, fast-paced songs and an amazing banjo sound. Does “Diggers” feature those elements? Sure. For instance, the last number “Sunday Mornings”, on which the Circle J stamp is as good as ever. Or the opening track, “The Legend of Robert Morgan”, another great song with tin whistle instead of pipes (even if I feel that this song should have been played a little bit faster). And our Dutch folk punk heroes have also recorded a great rendition of “La Ronde des Milloraines" (just listen to that top-notch flute on this tune!!!!)

What about the other tracks? “Like the Weather” is a ballad featuring pipes with a more “country” sound. Not my fave, but it’s OK. And “Diggers”, a good Great Big Sea infused song with a sort of a tribute to The Pogues (the chorus is similar to a song included on their debut album and the instrumental part after the second chorus is also influenced by their third album).

So, why am I still wondering that something is missing? It could be something irrational. Perhaps the fact that the EP is too short and I wanted more. Maybe because their previous albums were fucking good, I was expecting their masterpiece and then I’m not able to evaluate the EP objectively. Or the fact that they have moved to a different studio, Mailmen instead of SDA, and have chosen a new co-producer, Martin Groeneveld instead of Theo Vogelaars (maybe my brain have detected a slight change of sound). Who knows? Anyway, one thing is sure: the EP is worth buying, there are awesome songs, enough passion and a wonderful packaging.

I must be a Circle J addict and the dose was too short …

Review Weekend Warriors
Paddyrock.com

July 30th 2010

The Celt-Punk power house from the Netherlands is back once again with another great release with ‘Weekend Warrors’. From start to finish ‘Weekend Warriors’ will have you bouncing around the room singing along… drinking along… and even kicking your neighbor in teeth kind of good music that will have you coming back for more. ‘Weekend Warriors’ captures Circle J at the top of Celt-Punk from Europe… both in musicianship and in song writing, which only goes to prove once again that they are the Dropkick Murphys of the Netherlands.

Pick this disc up if you like the sounds of the Dropkick Murphys, early Flatfoot 56, Neck, Flogging Molly, Mr. Irish Bastard, or even the Bouncing Souls. ‘Weekend Warriors’ is a fucking great Celt-Punk album people… and other than some other reviewers whom didn’t catch on to the Circle J until late… this band has been one of my personal favorites since we started playing them in 2007!

Review Weekend Warriors
Shite'n'onions

May 11th 2010

I’ve just been punched hard in the face by Circle J. Sorry guys. I had no idea how good you are. I remember getting the last CD, “Fat Mans Chest”, a couple of years back and unfortunately it ended up in the I’ll get to that later pile where it still languishs. Sorry again. “Weekend Warriors” showed up a little bit ago and stuck for a track to use on the Flatfoot 56 podcast I gave WW a spin, cos, well it was sitting in a pile of CDs in front of me. With in 30 seconds 1875 had flogged me into submission and within 1 spin of the CD I was totally blown away as to just how good these guys are - think Flogging Molly covering Dropkick Murphys.
Easily the find of the year (though I wish I had found them in 2007 not 2010)……now to dig out “Fat Mans Chest and maybe a featured podcast….guys can you forgive me?

Review 'Fat Man's Chest'
Paddyrock.com

July 24th 2008

Circle J has captured a sound that all I can put into words would be... explosive! Circle J can give both Flogging Molly and Dropkick Murphys a run for their money in the Celt/Folk Punk Rock arena! 'Fat Man’s Chest' kicks you in the teeth with a wave of shredding guitars, thundering bass and crashing drums mixed perfectly with the added touch of tin whistle, bouzouki, banjo and will just blow your mind that you’ve never heard of these guys before. The only issue I have with these scalawags of Paddy Punk would be that they never come tour the US. Come over here damn it… and sail your Dutch boats to our welcoming shores! Tracks of interest: “See You All In Hell”, “Kingdom Come”, “Tomorrowland”, and “The Tale Of The Wailing Whale”.

If you like Blaggards, Flogging Molly, or Dropkick Murphys you will love what Circle J is pumping into your ears... OK, that sounded kinda bad… but you get what I mean.

Year of the Goat
Festival Info

4 september 2015

Iedereen aanwezig? Iedereen bier? Mooi zo. Aftikken.

Dat is een beetje hoe ik me voorstel dat een opnamesessie van deze geliefde Paddy-punkband eruit ziet. Op een of andere manier komen al de opnames over alsof er met net zoveel energie en lol door de studio gestuiterd wordt als op het podium. Na de goed ontvangen EP ‘Diggers’ (2012) zijn de vaandeldragers van de folkpunk der Nederlanden Circle J terug met het mini-album The Year Of The Goat.

Opener ‘The Ones We Left Behind’, een nummer over de gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog wat wordt ingezet met een ironische ”Eins, Zwei, Drei, Vier”, laat er dan ook geen misverstand over bestaan. Ook op het zeven nummers tellende Year Of The Goat gaan we vrolijk rechtdoor. Pas bij het vierde nummer, het semi-akoestische, New Model Army- achtige ‘Lost & Found’, gaat de rem er een klein beetje op voor een welverdiende adempauze. De rest van het album gaan alle zeilen weer bij en voor je het weet is het voorbij en blijf je achter met dorst.

Zoals gezegd niks nieuws onder de zon hier, maar al met al een puike plaat. Behalve dat de fluit her en der nogal grof op de mix ligt en daarmee een nogal erg aanwezige rol claimt in het geheel, is er op de productie niks aan te merken. De energie en zin knalt van de nummers af. Sommige dingen zijn nu eenmaal. Sommige dingen komen van binnen. Daar kun je niks aan veranderen en dat moet je ook niet willen. Laten we vooral niet vergeten dat ook niet-liefhebbers van een goed feestje houden. Wat dat betreft zijn er weinig bands zo aanstekelijk als Circle J. Dat zit ook deze ronde weer snor.

Review Diggers
VPRO's 3voor12/Utrecht

17 mei 2012

Luisteren naar de nieuwe EP van de folkpunkers van Circle J is als kijken naar een Lord of the Rings-film, maar dan zonder die vervelende harige hobbits. En met alleen maar orken. Die bier drinken, naar orkenzweet stinken, op hun doedelzak spelen en raggen op gitaren. Nou ja, soort van.

Na het debuut Fat Man’s Chest (2007) en opvolger Weekend Warriors (2010) stilt de groep de honger van de fans met de EP Diggers. Oftewel: een aanstekelijke mengeling van met punk en whisky aangelengde folk. Opener The Legend of Robert Morgan begint rustig met een melancholische tin whistle, maar gelukkig: na een seconde of veertig komt er een banjo aangedeind, worden de gitaren om de hals gehangen en voor je het weet sta je het refrein mee te brullen, belandt er bier in je baard en is de EP alweer afgelopen.

18 minuten is ook veel te kort. De fraai vormgegeven EP is te bestellen voor slechts 5 euro; op de Circle J-site vind je een handvol mp3’tjes. Wij schenken nog maar een keertje in.

Review Diggers
Folk-metal.nl

27 juni 2012

Circle J, Dë Nederlandse vertegenwoordigers van de folkpunk hebben dit jaar een nieuwe EP uitgebracht. De vierde schijf alweer van deze flink aan de weg timmerende band. Er zijn meerdere redenen waarom je je muziek niet illegaal moet downloaden. Vele bands die op Folk-metal.nl vermeld staan steken bijvoorbeeld zelf een hoop geld in zo’n album.

Circle J heeft hier nog een prima reden bijgemaakt. Het hoesje is gewoon te mooi om de CD niet aan te schaffen. Het in hardkarton uitgevoerde is tweemaal uitklapbaar, waardoor een drie vlakken groot geheel ontstaat, waarop o.a. de teksten van ‘Diggers’ en ‘Like the Weather’ staan, en een interessant IR plaatje. Het geheel is in heel rustig in een enkele kleur uitgevoerd, werkelijk een lust voor het oog. Eigenlijk hoef je niet verder te lezen en bestel hem alleen al voor het hoesje op de website van Circle J.

Maar er is nog meer en ofschoon ik de vorige albums van de heren niet ken, had ik van te voren al wel een aantal nummers op hun myspace beluisterd en was klaar voor een lekker heftig EP’tje. ‘The Legend of Robert Morgan’ is direct een lekker nummertje, ofschoon het een track is die waarschijnlijk live beter tot z’n recht komt als op CD.

Het tweede nummer van de EP is de titeltrack ‘Diggers’ een lekker vlot folkpunknummer, waarbij je niet stil kunt blijven zitten en onmiddelijk de behoefte hebt om mee te gaan brullen, down, down, down….. Zoals we ook bij collega’s als Fiddler’s Green, Real McKenzies en anderen zien, staan er ook vaak enkele zeer rustige tracks op een album. Ik ben geen fan van dit soort nummers, de ballads van de heavy metal bands zijn leuk, de rustige nummers op dit soort albums voegt voor mij niet echt iets toe. De volgende keer sla ik ‘Like the Weather’ over. Gelukkig is ‘La Ronde Des Milloraines’ weer een lekker vlot nummer. Je krijgt er meteen al weer zin om verder te luisteren. De EP eindigt met het nummers ‘Sunday Mornings’ een heerlijk punky nummer met een lekker Iers folksausje, je ziet de flink aangeschoten pubgangers zo naar buiten komen rollen.

Een lekkere CD, al heeft de band hier en daar wat moeite lijkt het om het wat rauwere ‘live’-gevoel goed over te brengen op het album. Hierdoor klinken sommige passages in de nummers of het album te zoet, iets wat ongetwijfeld op het podium niet zo zal zijn.

Verder is het een hele lekkere EP met lekkere nummertjes. Met dan ook nog zo’n schitterend hoesjes kan geen rechtgeaarde Nederlandse folkpunkliefhebber dit schijfje links laten liggen.

Review Weekend Warriors
OOR Magazine

27 april 2010

Circle J lijkt op Dropkick Murphys, daar hoeven we niet moeilijk over te doen en valt ook moeilijk te ontkennen. En opener 1875 is wel heel erg Flogging Molly. Maar waar die band de laatste jaren erg nadrukkelijk het tempo omlaag gooit, gaat Circle J veertien nummers lang op volle kracht vooruit. Natuurlijk gewapend met doedelzak, dwarsfluit, banjo en een mandoline passeren alle facetten van de shamrock de revu. Veel drinkliedjes, stukken pure punkrock afgewisseld met traditionelere folkklanken en hier en daar een serieus moment.

Je hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden om te kunnen rijden. Door subtiele verschillen (wat meer ruimte voor banjo en dwarsfluit voorbeeld) met de Murphys en Flogging Molly heb je geen moment het idee naar een rip-off te luisteren, het vette accent maakt de sound lekker authentiek en de neiging tot het opentrekken van een alcoholische versnapering is zelfs om negen uur ’s morgens best sterk als je deze plaat luistert. Was het maar weer weekend, dan mogen de krijgers er weer op uit.

Gig review Paaspop Schijdel
OOR Magazine

6 april 2010

[...] Beste performance in de Restolounge komt op naam van Circle J. Deze Utrechtse folkpunk- en piratenband brengt veel materiaal van het onlangs verschenen album Weekend Warriors. Dat klinkt zinderend, rauw, alcoholisch en energiek.

Review Weekend Warriors
UP Magazine

April 2010

Was het debuutalbum van Circle J iets aan de eentonige kant, de opvolger is gevarieerder door het veelvuldige gebruik van doeldelzak, banjo, accordeon, mandoline en tin whistle. De snerpende gitaren vormen samen met de rest van de instrumenten een verbluffende sound, waarmee de band zich uitstekend kan meten met Amerikaanse collega's.

Door rustige folksongs af te wisselen met ruige folkpunknummers, wordt de luisteraar telkens verrast. Naast Ierse folkpunk doet de stijl af en toe denken aan zeemansliederen. De wijze waarop de hoes als een soort schatkaart is weergegeven, onderstreept dit. Circle J haalt met 'Weekend Warriors' alles uit de kast, wat resulteert in een schat van veertien aanstekelijke juweeltjes.

Review Weekend Warriors
LiveXS

3 april 2010

De lente komt eraan, in ieder geval in mijn huis, waar het album van folkpunkrockers Circle J niet meer uit mijn cd-speler te krijgen is. De energie spat er vanaf en stilzitten is onmogelijk. In de auto gaat het gaspedaal steeds lager, kortom deze plaat is gevaarlijk lekker.

De nummers zitten knap in elkaar en alle instrumenten van gitaar tot Ierse fluitjes en banjo staan op de goede plek. Een favoriet nummer noemen is lastig, want alle veertien liedjes hebben kwaliteit en doen niet voor elkaar onder. Wat mij betreft maakt Circle J nog veel platen en treden ze vaak op, dan zorg ik dat ik er bij ben.

Review Weekend Warriors
Rocktribune

1 april 2010

Met 'Weekend warriors' weet het Nederlandse Circle J ons aardig te verrassen. Dit moet zowat de beste celtic folk/punkband zijn na de Dropkick Murphys. Op 'Weekend warriors' krijgen we veertien onvervalste songs uit dit genre en die doen ons meermaals aan de voornoemde Murphys denken. Circle J weet dezelfde sfeer te creëren als hun grote voorbeeld en alles wordt schitterend gespeeld en vooral heel knap gezongen. Circle J weet zijn plaat dan ook heel afwisselend te houden en wisselt de snelle songs perfect af met de meer uptempo en tragere stukken. Alles klopt gewoon bij deze band en de nummers zijn dan ook tot in de puntjes uitgewerkt.

Het is vaak nauwelijks te geloven dat Circle J maar uit vijf personen bestaat als je al de instrumenten op deze plaat hoort. Maar dit zijn hoorbaar dan ook enorm goede muzikanten, waarbij vooral een glansrol is weggelegd voor Marianne, die naast de doedelzak, tinnen fluitje en dwarsfluit ook af en toe als zangeres te horen is. De tracks 'Mary McQueen' en 'Boots on my feet' zijn de beste songs op deze plaat geworden. Als deze band live even goed klinkt als in de studio, dan moet dit op het podium gewoon een sensatie zijn.

Review Weekend Warriors
Musicfrom.nl

1 april 2010

Vanaf de eerste klanken van hun nieuwe album 'Weekend Warriors' lijkt de toon gezet. Het is meteen feest met Circle J, de formatie uit Utrecht waarvan onlangs hun nieuwe plaat is verschenen. De Ierse punkrock raast door de speakers en Nederland blijkt dan een eigen Dropkick Murphy’s in huis te hebben.

Echter zijn er wel verschillen te noemen, waardoor Circle J er toch uitspringt. Door het gebruik van hun instrumenten zoals een banjo en een fluit klinkt het allemaal wat gezelliger, wat vrolijker. Het lijkt bij Circle J ook om de details te gaan om de nummers zo op en top te laten klinken. Een heerlijk samenspel zoals dat op de tracks 'The Road, The Stage And The Bottle' en 'Not Too Bad' vrij duidelijk naar voren komt. De band geeft flink gas op het album, waardoor het moeilijk is om stil te blijven staan, het feest dendert maar voort.

De langspeler kent bijna geen rustmomentjes waarop de luisteraar even kan bijkomen. Wat een paar rustige ballades lijken te worden, ontaarden alsnog in vrolijke up-tempo nummers. Men draait dan ook absoluut de hand niet om voor wat tempowisselingen. Circle J biedt nog meer moois, want de zanger is niet het enige vocale talent op het album. Er is ook dame binnen de formatie die perfect aansluit bij het geheel. Marianne zorgt ervoor dat zanger wat tegengas krijgt. De combinatie van goede muzikanten, een sterke frontman en frontvrouw vormt het succes van Circle J, het zorgt ervoor dat liveoptredens enkel kunnen ontaarden in grote feestpartijen.

Circle J bewijst de Ierse punkrock ook muzikaal een behoorlijke ode. De bekende doedelzak heeft ook ruimte gekregen op de plaat en met een instrumentale track wordt de zanger even rust gegund, maar zo komen de kwaliteiten van de bandleden zeker nog eens extra tot hun recht. 'Roadtrip Asturias' is dan ook een prima voorbeeld van de muzikale kwaliteiten van de groep. Deze kwaliteiten komen ook naar voren in het schitterende banjospel in het nummer 'The Thirst Commandment'. De Utrechters besluiten ook dat deze compositie in een versnelling moet gaan, waardoor wederom alle registers worden opengetrokken.

'Weekend Warriors' bewijst dat Ierse punkrock in Nederland bestaansrecht heeft. Niet enkel Levellers, Dropkick Murphys en The Pogues hebben het patent op deze stijl. Circle J uit Utrecht doet totaal niet onder en telt absoluut mee. Hun nieuwe album is de perfecte feestplaat om de festivals mee in te gaan en daar zal de formatie dan ook prima tot zijn recht komen. Circle J nodigt uit om een feestje te gaan bouwen, doe wat leuks aan en feest mee!

Review Weekend Warriors
Noordhollands Dagblad

26 maart 2010

Het is druk in het genre folkpunk (Dropkick Murphys, Flogging Molly, The Levellers), maar er kan altijd wat bij. Zeker als dat goed is. En dat is Circle J.

Niet dat deze Utrechtse band op deze tweede cd nieuwe wegen inslaat, hét recept wordt wel smakelijk verwerkt. Het meeste verloopt in een tempo dat nauwelijks valt bij te drinken. Leuk is het wel, ook al wordt geen cliché gemeden.

De gitaar scheurt bovengemiddeld en onder meer de doedelzak, de onvermijdelijke tin whistle, de banjo en de typische samenzang gooien de Keltische elementen erin. Vrolijkheid in de vijfde versnelling.

Recensie release party in Ekko, Utrecht
VPRO's 3voor12/Utrecht

23 februari 2010

Circle J laat zelfs de barmeisjes dansen
Utrechts folkpunkkwintet speelt glansrijke thuiswedstrijd

In een stampvol Ekko presenteert Circle J Weekend Warriors, het tweede album van dit internationaal georienteerde gezelschap. Wij begrepen gelijk waarom van Spanje tot Duitsland de band op een warm onthaal van folkpunkminnende mensen kan rekenen. Om gelukkig te zijn is, zo weet Circle J, een feestje met bier, opzwepende muziek en meeklapbare ritmes in ieder geval een behoorlijk begin.

Circle J speelt vrijwel altijd in het weekend. Kinderen, banen en vast nog wel meer aardse zaken verhinderen een non-stop rock&roll-bestaan. De gepaste titelsong van het album Weekend Warriors gaat daar dan ook over. Het publiek in EKKO zal het thema begrijpen. We zien weinig jonge punkkids en tot onze grote teleurstelling slechts één hanenkam. Wel een mooie overigens. Begonnen als drie akkoorden beukpunkbandje is Circle J inmiddels meer: voller, meer gelaagd, volwassener. En het staat ze goed.

Het overkoepelende thema van de avond is drank. Veel drank. Circle J laat weten groot liefhebber te zijn. Zo nu en dan wordt er demonstratief een slok genomen. Achter de bar springen de barmeisjes uitdagend en de bierconsumptie gaat omhoog. Veel liedjes gaan ook over de heilzame werking van alcohol. Wat daarom wel fijn is: Circle J ziet er niet alcoholistisch uit. Eerder gezond. Wie zou eigenlijk het meeste drinken in de band? Wij gokken op gitarist Jan. Hij werkt bij de bibliotheek. Een op het eerste gezicht bijzonder katervriendelijke en rock&roll-stimulerende omgeving.

Circle J deelde al het podium met grote gevestigde namen als The Levellers, Dropkick Murphys en Less Than Jake. De prettig afgestelde mix tussen punk en folk, sympathieke instrumenten als de bouzouki, doedelzak en tin whistle én een enthousiaste podiumuitstraling verklaren dat. Circle J weet hoe entertainment werkt en schroomt niet die kennis in te zetten: er is veel interactie tussen publiek en band. Een a-capella moment zorgt voor de juiste dynamiek in een verder in sneltreinvaart gespeelde set en, belangrijk, op de juiste momenten klapt het publiek vrolijk mee. Er is chemie tussen band en publiek. Vuisten gaan op het juiste moment in de lucht, we zien een hanenkam tevreden op een neer gaan.

Circle J is een slimme band en ook aan de aankleding zijn een paar intelligente gedachten gewijd. Een doodskop op de microfoonstandaard, een strop naast gitarist Jan en twee grote blikvangers met de cover van ‘Weekend Warriors’ onderstrepen de visuele boodschap van vanavond. Wat we horen: zeemansliederen over drank, de dood, onderweg zijn en drank. En wat Circle J wil: een voorspoedige verkoop van dat waar het tenslotte om gaat vanavond: het nieuwe album. Stiekem hoopten we nog op een wat meer prominente en spectaculaire rol voor de strop, maar misschien bewaart Circle J dat soort spektakel voor hun shows in bijvoorbeeld Duitsland.

Op een paar kleine inzakmomentjes (niet geheel ontoevallig vooral het nummer dat Marianne, de enige vrouw in de band, zingt) bewijst Circle J een band te zijn waar elk festival een gegarandeerde feestgarantie bij af kan geven. Ook in de ambitieuzere nummers van het nieuwe album houdt Circle J de aandacht van een vol EKKO vast. Met dat nieuwe album onder de arm kan Circle J er weer op uit in het weekend. De wereld in. Inspiratie opdoen. Het werk vergeten. Drinken vooral. Als ze beloven ons niet te vergeten en zo nu en dan ook een Utrechts establishment te rocken, gunnen we ze die uitstapjes van harte.

Recensie optreden Circle J in De Meester, Almere
VPRO's 3voor12/flevoland

14 februari 2010

Geen ballades bij Circle J, wel doedelzakken
Weekend Warriors crashen in De Meester

In de aanloop naar uhn derde cd-release - Weekend Warriors - deed de Utrechtse Folk/Punk band Circle J zaterdag De Meester aan. De kou trotserende aanwezigen ontdooiden net op tijd voor een klein feestje.

Publiek of geen publiek, de heren en dame van Circle J gooien gelijk de beuk erin. Met hun ronkende punk en – voor het eerst op hun nieuwe cd – een heuse doedelzak. Buiten is het min zoveel, dus de binnendruppelende liefhebbers moeten nog even op temperatuur komen en houden afstand. De Utrechtse rebellenclub grossiert ondertussen in aanstekelijke punknummers overgoten met een Iers aandoende folk-saus. Noem het maar hiep-hiep-hoera-muziek waar zowel metalheads als kleine kinderen vrolijk van worden. Een vergelijking met de Dropkick Murphy’s is (te) gauw gemaakt. Met een vrolijk piratennummer brengen ze de eerste voetjes van de vloer. De toon is gezet.

'En dan nu een ballade,’ klinkt het kalmerend, maar na drie rustige akkoorden gaat Circle J alsnog los met Mary, een razend punknummer met hyperventilerend fluitwerk. Niet veel later worden we opnieuw op het verkeerde been gezet: ‘En dan nu een échte ballade, voor de meisjes. Vooruit!?’

Weer komen we bedrogen uit en kunnen we beter inhaken en rondtollen op J’s staccato drieakkoordenpunk. Twee nummers verder: ‘Een liefdesliedje dan? Voor morgen: Valentijnsdag?’ Nee! De Meester wil dansen, al was het maar om warm te worden. De beloofde ballade blijft uit, maar met de vrolijke inhaakmuziek wordt het wel een heel klein beetje carnaval in Almere.

Recensie optreden Circle J en Jason Webley, dB's Utrecht
VPRO's 3voor12/utrecht

17 juni 2008

Jason Webley en Circle J maken Oranjefeestje compleet
Hoe dB's verandert in een Ierse pub

Het mag dan vrijdag de dertiende zijn, reden voor somberheid is dat niet. Daarom staan twee vrolijke folkacts op het programma in dB's. Jason Webley krijgt in zijn eentje het publiek mee. De Utrechtse folkpunkers van Circle J laten zien waarom zij ook alweer in het voorprogramma stonden van Dropkick Murphys. En dan is er natuurlijk ook nog dat andere programma...

Met rood-witte linten is het podium in de grote zaal van dB's afgezet. Maar niemand heeft belangstelling voor het podium, iedereen kijkt de andere kant op, naar het grote scherm. Stoelen worden verplaatst naar de twee als bioscoop ingerichte zalen. Voor wie geen zin heeft om naar binnen te lopen, weg van de grote bierpullen in de biergarten, staat buiten een tv toestel opgesteld. Hier, waar vanavond de Utrechtse folkpunkers van Circle J en Amerikaan Jason Webley zullen optreden, voert muziek even niet de boventoon. Eerst is er natuurlijk nog die andere groep die moet spelen.

Sommigen zijn speciaal voor de EK wedstrijd Nederland - Frankrijk naar dB's gekomen. De grote zaal is dan ook goed gevuld met in oranje uitgedoste mensen. Natuurlijk wordt er uitzinnig geschreeuwd bij elk (bijna-)doelpunt, maar de echt brallerige mensen zijn er deze avond, gelukkig, niet bij. De sfeer is alvast goed en die kan natuurlijk alleen maar beter worden met de pretfolk van Circle J en Jason Webley in het vooruitzicht.

Als die laatste later op de avond het podium betreedt, blijft een groot deel van de mensen nog even in het café-gedeelte achter om de 4-1 winst te vieren. Gelukkig weet (voor zover je daarvan kunt spreken) het voorprogramma, Jason Webley, ook de zaal vol te krijgen. Het zal vooral te maken hebben met de manier waarop Jason Webley in zijn eentje niet alleen zijn instrumenten, maar ook de zaal bespeelt.

Normaal gesproken treedt Jason op met band, maar nu moet hij het in zijn uppie doen. Geen probleem: hij doet het gewoon allemaal zelf. Het ritme verzorgt hij door met zijn voeten op het podium te stampen en ondertussen speelt hij afwisselend op gitaar en accordeon. De liedjes klinken behoorlijk Balkanesque, hoewel nummers als The Drinking Song juist weer heel Iers aandoen.

Met zijn ringbaard, hoed en lange haar wordt de Amerikaan uit Seattle al snel vergeleken met Weird Al Yankovic. En ook de humor is bij Jason Webley volop aanwezig. "You're all happy, aren't you? Because it's Friday the thirteenth." Droogkomisch is Webley wel en dat daarvan getuigen ook latere opmerkingen van deze opvallende Amerikaan.

"I'm thinking of playing a new song, but all my new songs have a problem, so I'll just play an old one", verkondigt hij. Na wat oude nummers gespeeld te hebben, maakt hij duidelijk wat precies zijn probleem is: hij heeft eigenlijk een band of zelfs een orkest nodig. En daarbij kan hij de hulp van het publiek wel gebruiken. Tot twee keer toe wordt het publiek verdeeld in meerdere groepen, die ieder een bepaald instrument moeten imiteren. Dan nog even het publiek aansporen met opmerkingen als 'You know who was a better orchestra? France!' en gaan! Het werkt, het publiek doet massaal mee.

De Utrechtse folkpunkers van Circle J doen wat succesvolle Amerikaanse bands als The Dropkick Murphys en Flogging Molly óók doen: punk combineren met Ierse folk. Eerder dit jaar mocht Circle J dan ook al eens in het voorprogramma van The Dropkick Murphys staan. Rond half één betreden de Utrechters het podium in dB's.

Op het oog lijkt Circle J iets minder publiek te trekken, maar met de vrije ruimte weet men wel raad: op z'n Iers gaat het publiek volkomen los op de folkpunk. Binnen de kortste keren is de zaal omgetoverd tot 'dansvloer', die voor tweederde gevuld is met een ronddansende, uitbundige mensenmassa.

De set van Circle J zit goed in elkaar, ondanks dat de stem van zanger en bassist Tomba af en toe uit de bocht lijkt te vliegen. Maar ook daar heeft hij een verklaring voor: "Ik heb mijn stem net geloof ik verkloot toen ik viool moest zijn."

Het merendeel van de nummers is afkomstig van hun debuutalbum 'Fat Man's Chest', dat vorig jaar werd uitgebracht. Tegen het einde van de set leggen banjospeler Jasper en thin whistle speelster Marianne hun instrumenten even aan de kant, als de band 500 Miles van The Proclaimers covert.

Met dit optreden bewijst Circle J dat het geen schande is om ze in één adem te noemen met bands als Dropkick Murphys en Flogging Molly. En de muziek werkt natuurlijk perfect als verhoging van de feestvreugde. Het feestje zelf gaat na afloop buiten de zaal nog even door. Tot in de kleine uurtjes.

Recensie optreden Circle J en Dropkick Murphys, 013 Tilburg
VPRO's 3voor12/tilburg

29 maart 2008

Dropkick Murphys kickt hard als vanouds, Circle J volgt moeiteloos het grote voorbeeld
Dropkick Murphys is een band van formaat. Dat mag je afleiden uit het aantal voorprogramma’s dat vanavond aan ze voorafgaat in de Dommelsch Zaal in 013. Als dat er drie zijn, ben je geen minne band. Met ruim een decennium hard touren hebben ze inmiddels een legendarische status verworven, zowel in de Keltische punk/hardcore scene als ver daarbuiten. Die status komt niet uit de lucht gevallen. De Murphys voldoen vanavond aan alle verwachtingen. Lastig voor de overige drie acts om daar enigszins bij in de buurt te komen. Dit lukt dan ook alleen Circle J, die goed heeft geluisterd naar het grote voorbeeld.

[...] Het stokje wordt doorgegeven aan het Utrechtse Circle J, dat St. Patrick’s Day dunnetjes over probeert te doen met zijn shamrock punk. Circle J laat aan de inmiddels voor een kwart gevulde zaal horen goed naar 'het grote voorbeeld' geluisterd te hebben. De formule waar zij op teren is scheikundig nauwelijks te onderscheiden van de Murphys, al doen de vocalen wat subtieler aan. Misschien is dit het kwalitatieve verschil dat hen niet tot de hoofdact maakt; een blik op het publiek en de programmering levert op dat men niet komt voor subtiliteit.

Een ander onderscheid dat valt te maken, is de banjo die Circle J hanteert. Waar zien we dat nou nog tegenwoordig? Koesteren die hap. Bovendien levert het een prachtig doch schril contrast op. De lieflijke banjo en thin whistle enerzijds, anderzijds het geluid van de gierende percussie en het strakke gitaarwerk dat weer goed past bij de vuige teksten op de shirts die om de vaak iets te lijvige en bezwete lichamen heen slodderen. Van enige zweetlucht is overigens de gehele avond geen sprake; mocht die er al zijn, dan wordt deze goed verbloemd door de geur van verdampte cannabis sativa.

Twee grijzende mannen van rond de zestig, die niet zouden misstaan in de bar van de film The Boondock Saints, zitten met hun hoofd alvast bij de Murphys: "Hee, de Dropkick Murphys, zijn dat Amerikánen?" "Ja, uit Boston." "O, ik dacht Iers." Het geeft aardig de Ierse vibe weer die er vanavond hangt: waarschijnlijk heeft de helft liever 'Dublin' als geboorteplaats op het paspoort staan.

De flink bebakkebaarde zanger van Circle J lijkt enig gevoel van euforie te herbergen wanneer hij een gepunkte versie van I'm Gonna Be (500 Miles) van The Proclaimers inzet. Het publiek is hierover minder euforisch. De blijk van waardering bestaat uit slechts een tiental gebalde vuisten in de lucht. Een uitgekiend een-tweetje tussen de whistle en de banjo valt dan wel weer in goede aarde bij het publiek, net zoals overigens de rest van het repertoire. Het sluit dan ook naadloos aan bij de Murphys.

Menig koppel haakt de armen in elkaar en zwiert rond. Tegen het einde zit de sfeer er fantastisch in. Wanneer Circle J het podium verlaat klinkt een welgemeende ovatie uit de inmiddels bijna volle zaal. De verwachting ligt hoog voor de twee bands uit Boston die volgen. [...]

Feest met de Levellers
cultuurpodium.nl

24 november 2006
Zaterdagavond stond er folk rock geprogrammeerd in Het Paard van Troje in Den Haag. Toen we binnenkwamen was de zaal nog erg leeg maar toen tegen half 9 de lichten uitgingen begon het al aardig vol te lopen met een zeer gevarieeerd publiek.

Er komen 6 personen met uiteenlopende instrumenten het podium opgerend. Al bij de eerste tonen had ik de indruk dat de Pogues weer bij elkaar waren maar de aanstichters van deze aanstekelijke folk waren de band Circle J. Deze band uit Utrecht bestaat al weer enkele jaren. Hun eerste demo-cd zag in 1999 het levenslicht. De muziek is stevig maar door het opvallend gebruik van een banjo en tin whistle en het rollende accent van de zanger waande je je even in Ierland. Tijdens het helaas veel te korte optreden merkte je aan alle kanten dat de band erg goed op elkaar is ingespeeld en het plezier dat ze hebben straalt uit naar het publiek. Dat kwam binnen enkele nummers goed los. Een betere opwarmer voor de hoofdact konden de Levellers zich niet wensen

'Nostalgische’ Levellers live nog steeds opwindend, BN/DeStem

17 november 2006
...de Levellers blijken nog steeds de garantie voor een strakke, opwindende show, hoe routineus ook. Routine, daar ontbrak het volledig aan bij de jonge honden van Circle J uit Utrecht, de openers van de avond. Punkfolk met Jantje op gitaar, Jasper op banjo en Marianne op ‘tin whistle’. Pretentieloze Keltische punk zoals het ooit bedoeld was, zonder achternamen, net als bij grote voorbeeld de Levellers, lang, lang geleden.

Review Diggers
Celtic Rock.de

März 2012

Die Niederländer setzen pünktlich zur Freiluftsaison eine Duftmarke. Nach dem letzten Longplayer Weekend Warrior (2010) diesmal mit einer 5 Track EP. Unter dem Namen Diggers veröffentlichen sie ein kleines, feines und abwechslungsreiches Stück Folkpunk.

Los geht es mit The Legend of Robert Morgan und Diggers. Da wird Alarm gemacht und in die Saiten gehauen. Zwischendurch kann man dann bei Like The Weather ein bißchen durchatmen und Luft holen. Hier werden im Hintergrund die Dudelsäcke endlich mal wieder hörbar, die auf den Konzerten immer einen Eyecatcher darstellen. Nicht zuletzt, weil es eine Frau (Marianne) ist, die für diese Töne sorgt.

Mit La Ronde des Milloraines mischt sich ein Instrumental drunter, das kurz und prägnant die spielerische Klasse der Band demonstriert ehe die EP dann auch mit Sunday Morning schon wieder zu Ende ist.

Fazit: Viel zu kurz! Zum Glück spielen sie ja zumindest öfter mal in Deutschland, so dass ein Konzertbesuch drin sein müsste. Für die Digger unter Euch ein kleines Schmuckstück, dass man heben sollte.

Review Diggers
Musik Instinkt

März 2012

Jetzt ist es doch schon glatt wieder 2 ganze Jahre her, dass die niederländischen Folk-Punks von Circle J ihren Longplayer Weekend Warriors auf den MArkt gebracht haben. Zeit also, mit "Diggers" zumindest eine neue EP vorzulegen.

Soso,nur eine EP also?! Doch auf "Diggers" reihen sich die 5 neuen Songs quasi nahtlos ins Gesamtwerk der Utrechter ein. Angefangen mit dem erst langsamen, dann doch recht lustig werdenden "The Legend of Robert Morgan", gefolgt vom fröhlich tanzbaren "Diggers" über das eher balladesk angehauchte "Like The Weather", das über die gesamte Länge extremst schunkelbar ist: Circle J machen da weiter, wo sie mit ihren ersten beiden Veröffentlichungen angefangen haben.

Auch "La Ronde Des Milloraines", welches eher traditionell mit hervorstechender Mandoline und Flöte als Instrumental daher kommt, und "Sunday Mornings" - eine glänzende Uptempo-Nummer zum Pogen - passen wie Arsch auf Eimer ins Konzept des nierderländischen Quintetts. Es ist und bleibt straighter Folk-Punk mit prima Intrumentierung und ordentlich Drive. Was will man mehr?

Ja, was will man eigentlich mehr, da die Jungs samt Dame sich ja auch häufiger hierzulande auf Tour befinden? Vielleicht mal wieder ein komplettes Album? Das hätte was...

Review Weekend Warriors
Terrorverlag

April 2010

Mit dem aktuellen Werk „Weekend Warriors“ von CIRCLE J kam mir erneut ein Album voller krachender, irischer Folklore auf den Tisch. CIRCLE J sind Marianne, Jasper, Tomba, Jantje und Remi aus Utrecht (Niederlande). Aus diesem Nachbarland sind uns schon viele Musikgruppen bekannt, die in folkloristischem Gewand ihre ganz spezielle Musik anbieten, beispielsweise OMNIA, REINCARNATUS oder RAPALJE. Musikalisch jedoch mögen CIRCLE J eine gewisse Ähnlichkeit mit der zuletzt genannten Gruppe aufweisen, nur halt ein wenig mehr gewürzt mit dem Tempo der „grünen Fiedler“ und „irischen Bastarde“. Nicht selten beginnt ein Titel im gemütlichen ¾-Takt irischer Balladen, um aber bereits nach wenigen Sekunden aufwühlend und spritzig alle Instrumente gleichzeitig krachen zu lassen. Von da an geht es mit deftiger Stimmung bis ans Ende weiter. Deshalb sollte nach jedem Track mit drei schnellen Atemzügen verschnauft werden. Dabei stammen bis auf zwei Lieder alle Songs von CIRCLE J selbst und lediglich „Molly Maguires“ ist ein echtes Volkslied, welches aber in dieser Variante den Schweiß durch die Poren jagt.

„1875“ beginnt als Opener mit Gesang pur, bis schließlich Schlagzeug, Gitarre, Banjo und zwirbelnde Flöte einspringen und das Tempo erhöhen. Ohne in der Taktfrequenz inne zu halten, geht es dann mit einem Dudelsack, der den Gesang begleitet und zu großen Teilen den Song bestimmt, weiter. Im Walzertakt und vom Akkordeon begleitet wird dann mit weiblicher und männlicher Stimme gesungen. Jedoch kurz vor der Traumphase bricht dann die musikalische Hölle los. Anders hingegen der Titelsong „Weekend Warriors“, der genauso wie das spätere „Boots On My Feet“ einen tanzbaren, aber sanfter klingenden Groove bis ans Ende durchzieht und keine Stimmungsschwankungen heraufbeschwört. Hitzig geht es mit einigen Tracks weiter, wobei „One Day“ von rockigen E-Gitarren beherrscht wird. Bis auf bereits genannte Ausnahmen und einzelnen Sequenzen ist jedes Musikstück darauf abgerichtet, den Blutdruck der Zuhörer zu erhöhen. Da wirkt „The Thirst Commandment“ schon fast poppig mit seiner einnehmend schönen Melodie. Beim letzten Track schließlich sieht man die Seeleute mit den Tauen über der Schulter zum Takt der Trommel und des Gesangs die Segel setzen, wobei der Refrain von der gesamten Mannschaft mitgesungen wird.

CIRCLE J, das ist Speedfolk, erfrischend, belebend, voller Tanzfreude und sehr interessant erzählten Geschichten aus den Spelunken und Hafenkneipen. Wen wundert es da, dass der Beipackzettel des Albums eine Schatzkarte enthält und der Silberling daselbst ein höchst brauchbarer Schatz ist.

Review Weekend Warriors
DosenMusik

14 april 2010

Ganz schön grün

Mit ihrer zweiten Platte "Weekend Warriors" zeigen die östlichen Nachbarn der Iren ganz klar, dass sich auch ihre Traditionen mit Punk-Rock vereinen lassen. Spaßiger Folk-Punk in 14 Titeln ist das Ergebnis, welches uns die 5 Utrechter von "Circle J" um die Ohren pfeffern.

Folk-Punk bedeutet bei "Circle J" einen deutlich größeren Einfluss von Punk in dem ganz klar die Gitarre im Vordergrund steht und Instrumente wie unter anderem die Fidel durch die Melodien trägt. An wenigen Stellen allerdings gehen Flöten, Banjo oder auch der obligatorische Dudelsack etwas im Gesamtklang unter. Zynisch angehauchte Lyrics erzählen von Mord und Todschlag oder einem Wiedersehen der toten Familie auf der anderen Seite, Alkoholgelagen oder einer Reise nach Asturias. Bei "Roadtrip Asturias" von "Weekend Warriors" wird sogar auf spanisch gesungen, wobei man hier bei den Intonationen deutlich merkt, dass die Band aus Holland stammt.

Jeder der auf die härtere Fraktion im Bereich Folk-Punk steht, wird an "Circle J" seine wahre Freude haben. Aber auch Neuankömmlinge und Frischlinge werden hier ihren Spaß haben.

Review Weekend Warriors
Musikinstinkt.de

26 maart 2010

Nachdem man sich im letzten Jahr des Öfteren davon überzeugen konnte, dass neben Irland auch unsere westlichen Nachbarn eine große Folk-Tradition zu haben scheinen, die sich hervorragend mit Punkrock mixen lässt, kann man dies nun endlich auch in Form gepresster Musik. Mit "Weekend Warriors" legen Circle J den Nachfolger von "Fat Man's Chest" vor, ein Folk-Punk-Album, das sich gewaschen hat.

Die 5 Utrechter, die unter anderem schon mit den Dreadnought und Mr. Irish Bastard in Deutschland unterwegs waren, zeigen auf ihrem neuen Album, dass Folk-Punk auch unter der etwas rauheren Prämisse funktioniert. Auf "Weekend Warriors" regiert ganz klar der Punk über den Folk, was sich vor allem in den brachialen Gitarren der meisten Stücke manifestiert. Diese stehen häufig so weit im Vordergrund, dass die klassischen Folk-Elemente, wie Flöte, Mandoline oder Dudelsack, nur sporadisch der Hintergrundmusik dienen. Sehr laut, sehr hart, aber durchaus auch sehr angebracht. Die 14 Stücke versprühen eine Härte, die eher an die frühen Murphys, als an Flogging Molly erinnern lassen.

Der Opener "1875" beginnt zwar mit einem Acapella-Gesang eher ruhig, doch dauert diese Ruhe nur ganze 20 Sekunden. Von da an rocken sich die Niederländer durch den Großteil ihres Album und die Gitarren regieren den Sound. Verschnaufpausen gibt es eher selten. Songs wie "The Road, the stage and the bottle" oder auch "Not too bad" gehen echtes Vollgas und bieten eine sehr gute Mischung aus Pogo-Strophen und Gröhl-Refrains. Auch bei Songs mit eher ruhigen Passagen, wie beispielsweise "Marry McQueen", haben sich Circle J immer nur kurzfristig im Zaum, bevor wieder mit aller Brachialität und Härter losgepunkt wird. Mir schwant Übles für Konzerte...

Ab und zu brechen sich jedoch auch die Folk-Wurzeln der Musiker ihre Bahn und so kommt es zu einigen sehr schönen langsameren Stücken, wie "Weekend Warriors" oder "Boots on my feet". Doch auch diese sind es Wert mal genauer unter die Lupe genommen zu werden. Aus diesem Kanon sei vor allem "The Thirst Commandment" zu empfehlen, da dieses sehr schön beide vorrangigen Elemente der Platte kombiniert, schöne Folk-Melodien und harte Punk-Elemente.

Eine ganz besondere Perle findet sich dann auf Startplatz 11 mit "Roadtrip Asturias", supportet von eingigen spanischen Freunden der Band Skontra, die man sich auch mal merken sollte. Mir persönlich gefällt dieser Song fast am Besten.

Ingesamt ist "Weekend Warriors" wirklich ein sehr gutes Folk-Punk-Album geworden, wobei natürlich eher der Punkrock im Vordergrund steht. Ich kanns nur jedem empfehlen, der mehr auf die härtere Gangart dieses Genres steht.

Review 'Fat Man's Chest'
Celtic-rock.de

January 1st 2009

Der Titel “Fat man’s Chest” hat mich sofort an die Schatzinsel erinnert und auch das Cover der CD lässt einen an Piraten und wilde Kerle denken. Ein Blick auf die Inneseite des Digipack bestätigt, dass meine Gedankengänge richtig waren. Circle J zitieren hier den Refrain der “Dead Man’s Chest” aus der Schatzinsel (auf Deutsch die berühmte “Toten Manns Kiste” ) und laden zu einem musikalischen Segel Törn von der alten Welt in die neue Welt ein. Freundlicher Weise wird man auch noch darauf aufmerksam gemacht, dass man unterwegs dem einen oder anderen Monster begegnen könnte…

Den so geweckten hohen Erwartungen werden Circle J auch gleich mit dem ersten Titel “Tomorrowland” gerecht. Bereits bei den ersten Tönen fängt man unwillkürlich an mit dem Fuss zu wippen und wenn der Gesang einsetzt ist man schon so weit, dass man fröhlich mit einer Buddel voll Rum ( naja, Bier tut’s sicherlich auch) durch die Gegend hüpfen möchte.

Diese Fröhlichkeit steigert sich mit dem zweiten Song ” The old man” weiter und zu dem Drang herum zu hüpfen gesellt sich das Bedürfnis lauthals mitzusingen was bei der sehr eingängigen Melodie und einprägsamen Refrain auch kein Problem darstellt. Nach dieser hervorragenden Einstimmung folgt mit ” The Day I Shot Her Down” eine sehr eigenwillige aber auch gelungene Interpretation von “The Star of County Down”. An dieser Stelle verlässt die Band die alte Welt und setzt Kurs auf die neue Welt.

So ändert sich der Stil bei “On these hills ” ein wenig. Die traditionellen Einflüsse werden von sehr schnellen Gitarren in den Hintergrund gedrängt und das Ergebnis ist fast schon eine kleine Punk-Hyme. Den Anhängern von eher klassischen Folk mag das etwas zu weit gehen, mir gefällt es ausgesprochen gut. Auch der nächste Titel ” Duel of the Fates” verbindet gekonnt Punk- mit Folkelementen. Ich mache mal ganz kurz die Schublade “Blood or Whiskey meets The Ramones” auf, verschließe diese aber auch ganz schnell wieder, weil Circle J ihren ganz eigenen Stil haben.

Vergleiche können bestenfalls eine Richtung angeben, der Band aber darüber hinaus nicht gerecht werden. Der sechste Song des Albums ist etwas ruhiger und gibt einem die Gelegenheit zu einer kurzen Verschnaufpause vom durch die Gegend hüpfen. Mit “Kingdom Come” geht es jedoch schon wieder munter weiter bevor Circle J bei mit ihrem Johnny Cash Cover “Jackson” kurzfristig von Piraten zu Punk - Cowboys mutieren.

Das Ende kommt mit dem neunten Lied ” See you in Hell “nach 29:36 Minuten etwas überraschend und viel zu schnell. Gerne hätte ich noch etwas mehr gehört und ich kann nur hoffen, dass ich Circle J nicht erst in der Hölle sondern schon bald in einer Konzerthalle treffe und dass sie dann eine richtig lange Setlist im Gepäck haben.

Design by Leffe Goldstein