Below, you'll find some sweet words of praise concerning our cd's and concerts and some press articles (interviews, announcements). Most of it is in Dutch, so for those of you who don't speak Dutch, trust us, it's all good ;-)
Articles
- Announcement festival gig Puelles Rock - 20 minutos Asturias, Sep 26th 2008 (Spanish)
- Announcement gig Sala Garufa, A Coruña - Go!, Sep 2008 (Spanish)
- Circle J met Skontra en Pacharan door Noord Spanje - tourreport op Musicfrom.nl (Dutch)
- Feestelijk vierendelen - interview met sapsite.nl (Dutch)
Recensie release party in Ekko, Utrecht, VPRO's 3voor12/Utrecht
23 februari 2010Circle J laat zelfs de barmeisjes dansen
Utrechts folkpunkkwintet speelt glansrijke thuiswedstrijd
In een stampvol Ekko presenteert Circle J Weekend Warriors, het tweede album van dit internationaal georienteerde gezelschap. Wij begrepen gelijk waarom van Spanje tot Duitsland de band op een warm onthaal van folkpunkminnende mensen kan rekenen. Om gelukkig te zijn is, zo weet Circle J, een feestje met bier, opzwepende muziek en meeklapbare ritmes in ieder geval een behoorlijk begin.
Circle J speelt vrijwel altijd in het weekend. Kinderen, banen en vast nog wel meer aardse zaken verhinderen een non-stop rock&roll-bestaan. De gepaste titelsong van het album Weekend Warriors gaat daar dan ook over. Het publiek in EKKO zal het thema begrijpen. We zien weinig jonge punkkids en tot onze grote teleurstelling slechts één hanenkam. Wel een mooie overigens. Begonnen als drie akkoorden beukpunkbandje is Circle J inmiddels meer: voller, meer gelaagd, volwassener. En het staat ze goed.
Het overkoepelende thema van de avond is drank. Veel drank. Circle J laat weten groot liefhebber te zijn. Zo nu en dan wordt er demonstratief een slok genomen. Achter de bar springen de barmeisjes uitdagend en de bierconsumptie gaat omhoog. Veel liedjes gaan ook over de heilzame werking van alcohol. Wat daarom wel fijn is: Circle J ziet er niet alcoholistisch uit. Eerder gezond. Wie zou eigenlijk het meeste drinken in de band? Wij gokken op gitarist Jan. Hij werkt bij de bibliotheek. Een op het eerste gezicht bijzonder katervriendelijke en rock&roll-stimulerende omgeving.
Circle J deelde al het podium met grote gevestigde namen als The Levellers, Dropkick Murphys en Less Than Jake. De prettig afgestelde mix tussen punk en folk, sympathieke instrumenten als de bouzouki, doedelzak en tin whistle én een enthousiaste podiumuitstraling verklaren dat. Circle J weet hoe entertainment werkt en schroomt niet die kennis in te zetten: er is veel interactie tussen publiek en band. Een a-capella moment zorgt voor de juiste dynamiek in een verder in sneltreinvaart gespeelde set en, belangrijk, op de juiste momenten klapt het publiek vrolijk mee. Er is chemie tussen band en publiek. Vuisten gaan op het juiste moment in de lucht, we zien een hanenkam tevreden op een neer gaan.
Circle J is een slimme band en ook aan de aankleding zijn een paar intelligente gedachten gewijd. Een doodskop op de microfoonstandaard, een strop naast gitarist Jan en twee grote blikvangers met de cover van ‘Weekend Warriors’ onderstrepen de visuele boodschap van vanavond. Wat we horen: zeemansliederen over drank, de dood, onderweg zijn en drank. En wat Circle J wil: een voorspoedige verkoop van dat waar het tenslotte om gaat vanavond: het nieuwe album. Stiekem hoopten we nog op een wat meer prominente en spectaculaire rol voor de strop, maar misschien bewaart Circle J dat soort spektakel voor hun shows in bijvoorbeeld Duitsland.
Op een paar kleine inzakmomentjes (niet geheel ontoevallig vooral het nummer dat Marianne, de enige vrouw in de band, zingt) bewijst Circle J een band te zijn waar elk festival een gegarandeerde feestgarantie bij af kan geven. Ook in de ambitieuzere nummers van het nieuwe album houdt Circle J de aandacht van een vol EKKO vast. Met dat nieuwe album onder de arm kan Circle J er weer op uit in het weekend. De wereld in. Inspiratie opdoen. Het werk vergeten. Drinken vooral. Als ze beloven ons niet te vergeten en zo nu en dan ook een Utrechts establishment te rocken, gunnen we ze die uitstapjes van harte.
Recensie optreden Circle J in De Meester, Almere, VPRO's 3voor12/flevoland
14 februari 2010Geen ballades bij Circle J, wel doedelzakken
Weekend Warriors crashen in De Meester
In de aanloop naar uhn derde cd-release - Weekend Warriors - deed de Utrechtse Folk/Punk band Circle J zaterdag De Meester aan. De kou trotserende aanwezigen ontdooiden net op tijd voor een klein feestje.
Publiek of geen publiek, de heren en dame van Circle J gooien gelijk de beuk erin. Met hun ronkende punk en – voor het eerst op hun nieuwe cd – een heuse doedelzak. Buiten is het min zoveel, dus de binnendruppelende liefhebbers moeten nog even op temperatuur komen en houden afstand. De Utrechtse rebellenclub grossiert ondertussen in aanstekelijke punknummers overgoten met een Iers aandoende folk-saus. Noem het maar hiep-hiep-hoera-muziek waar zowel metalheads als kleine kinderen vrolijk van worden. Een vergelijking met de Dropkick Murphy’s is (te) gauw gemaakt. Met een vrolijk piratennummer brengen ze de eerste voetjes van de vloer. De toon is gezet.
'En dan nu een ballade,’ klinkt het kalmerend, maar na drie rustige akkoorden gaat Circle J alsnog los met Mary, een razend punknummer met hyperventilerend fluitwerk. Niet veel later worden we opnieuw op het verkeerde been gezet: ‘En dan nu een échte ballade, voor de meisjes. Vooruit!?’
Weer komen we bedrogen uit en kunnen we beter inhaken en rondtollen op J’s staccato drieakkoordenpunk. Twee nummers verder: ‘Een liefdesliedje dan? Voor morgen: Valentijnsdag?’ Nee! De Meester wil dansen, al was het maar om warm te worden. De beloofde ballade blijft uit, maar met de vrolijke inhaakmuziek wordt het wel een heel klein beetje carnaval in Almere.
Review 'Fat Man's Chest', Celtic-rock.de
January 1st 2009Der Titel “Fat man’s Chest” hat mich sofort an die Schatzinsel erinnert und auch das Cover der CD lässt einen an Piraten und wilde Kerle denken. Ein Blick auf die Inneseite des Digipack bestätigt, dass meine Gedankengänge richtig waren. Circle J zitieren hier den Refrain der “Dead Man’s Chest” aus der Schatzinsel (auf Deutsch die berühmte “Toten Manns Kiste” ) und laden zu einem musikalischen Segel Törn von der alten Welt in die neue Welt ein. Freundlicher Weise wird man auch noch darauf aufmerksam gemacht, dass man unterwegs dem einen oder anderen Monster begegnen könnte…
Den so geweckten hohen Erwartungen werden Circle J auch gleich mit dem ersten Titel “Tomorrowland” gerecht. Bereits bei den ersten Tönen fängt man unwillkürlich an mit dem Fuss zu wippen und wenn der Gesang einsetzt ist man schon so weit, dass man fröhlich mit einer Buddel voll Rum ( naja, Bier tut’s sicherlich auch) durch die Gegend hüpfen möchte.
Diese Fröhlichkeit steigert sich mit dem zweiten Song ” The old man” weiter und zu dem Drang herum zu hüpfen gesellt sich das Bedürfnis lauthals mitzusingen was bei der sehr eingängigen Melodie und einprägsamen Refrain auch kein Problem darstellt. Nach dieser hervorragenden Einstimmung folgt mit ” The Day I Shot Her Down” eine sehr eigenwillige aber auch gelungene Interpretation von “The Star of County Down”. An dieser Stelle verlässt die Band die alte Welt und setzt Kurs auf die neue Welt.
So ändert sich der Stil bei “On these hills ” ein wenig. Die traditionellen Einflüsse werden von sehr schnellen Gitarren in den Hintergrund gedrängt und das Ergebnis ist fast schon eine kleine Punk-Hyme. Den Anhängern von eher klassischen Folk mag das etwas zu weit gehen, mir gefällt es ausgesprochen gut. Auch der nächste Titel ” Duel of the Fates” verbindet gekonnt Punk- mit Folkelementen. Ich mache mal ganz kurz die Schublade “Blood or Whiskey meets The Ramones” auf, verschließe diese aber auch ganz schnell wieder, weil Circle J ihren ganz eigenen Stil haben.
Vergleiche können bestenfalls eine Richtung angeben, der Band aber darüber hinaus nicht gerecht werden. Der sechste Song des Albums ist etwas ruhiger und gibt einem die Gelegenheit zu einer kurzen Verschnaufpause vom durch die Gegend hüpfen. Mit “Kingdom Come” geht es jedoch schon wieder munter weiter bevor Circle J bei mit ihrem Johnny Cash Cover “Jackson” kurzfristig von Piraten zu Punk - Cowboys mutieren.
Das Ende kommt mit dem neunten Lied ” See you in Hell “nach 29:36 Minuten etwas überraschend und viel zu schnell. Gerne hätte ich noch etwas mehr gehört und ich kann nur hoffen, dass ich Circle J nicht erst in der Hölle sondern schon bald in einer Konzerthalle treffe und dass sie dann eine richtig lange Setlist im Gepäck haben.
Recensie optreden Circle J en Blood or Whiskey, 013 Tilburg, VPRO's 3voor12/tilburg
8 september 2008Vanavond staat de Bat Cave in het teken van Ierse folkpunk. Het Utrechtse Circle J geeft een prima optreden; hun collega’s uit Dublin hebben te kampen met een slecht geluid, maar maken hun woeste naam zonder meer waar.
CIRCLE J
Het zal niemand ontgaan zijn: opgepunkte volksmuziek is al een aantal jaren erg populair, zeker als het gaat om Ierse folk (Flogging Molly, Dropkick Murphys). Ook de Utrechtse punkers van Circle J zijn aangestoken door het (Ierse) ‘volksvirus’, waardoor we vanavond naast bassist, gitarist en drummer ook een fluitiste en een banjospeler (die soms ook een mandoline-achtig instrument ter hand neemt) aan het werk zien en horen. Men speelt eenvoudige doch aanstekelijke liederen die vooral geschikt zijn om op te drinken en te dansen. Hoewel het misschien een beetje vreemd mag lijken dat een Nederlandse band zich zo op Ierse feestmuziek stort, mag het resultaat er zeker zijn. (En laten we eerlijk zijn, op welke Nederlandse folktraditie kan een band als deze terugvallen?) Er wordt dan ook stevig gedronken (niet in de laatste plaats door de bandleden) en enige enthousiastelingen gaan aardig uit hun dak voor het podium.
Check de hele recensie op VPRO's 3voor12 Tilburg
Review 'Fat Man's Chest', Paddyrock.com
July 24th 2008Circle J has captured a sound that all I can put into words would be... explosive! Circle J can give both Flogging Molly and Dropkick Murphys a run for their money in the Celt/Folk Punk Rock arena! 'Fat Man’s Chest' kicks you in the teeth with a wave of shredding guitars, thundering bass and crashing drums mixed perfectly with the added touch of tin whistle, bouzouki, banjo and will just blow your mind that you’ve never heard of these guys before. The only issue I have with these scalawags of Paddy Punk would be that they never come tour the US. Come over here damn it… and sail your Dutch boats to our welcoming shores! Tracks of interest: “See You All In Hell”, “Kingdom Come”, “Tomorrowland”, and “The Tale Of The Wailing Whale”.
If you like Blaggards, Flogging Molly, or Dropkick Murphys you will love what Circle J is pumping into your ears... OK, that sounded kinda bad… but you get what I mean.
Recensie optreden Festival Mundial Tilburg, VPRO's 3voor12/tilburg
15 juni 2008Festival Mundial, zaterdagavond: feesten, dansen, dansen, dansen
Na een stampvol middagprogramma was het tijd voor feestelijke acts in de avond. Veel dansen, meezingen en klappen [...]
De Utrechtse formatie Circle J wordt in het straatje geplaatst van de Dropkick Murphys en dat is terecht. Deze formatie brengt vrolijke uptempo shamrock punk en doet dit met veel energie en plezier. De banjo en fluit zorgen voor welkome afwisselingen en dragen vooral bij aan de dynamiek en de energie. Opvallend is ook dat de leadzanger de bassist is, want hoe vaak zie je dat nou. Circle J lijkt moeiteloos een feestje te bouwen, en zingen en dansen erop los. Dit zorgt ervoor dat vooraan het podium een groep dansende mensen uit hun dak gaat. Circle J is een goede band en brengt een feestje, maar je moet wel van het genre houden om het hele optreden te aanschouwen.
Check de hele recensie op VPRO's 3voor12 Tilburg
Recensie optreden Circle J en Jason Webley, dB's Utrecht, VPRO's 3voor12/utrecht
17 juni 2008Jason Webley en Circle J maken Oranjefeestje compleet
Hoe dB's verandert in een Ierse pub
Het mag dan vrijdag de dertiende zijn, reden voor somberheid is dat niet. Daarom staan twee vrolijke folkacts op het programma in dB's. Jason Webley krijgt in zijn eentje het publiek mee. De Utrechtse folkpunkers van Circle J laten zien waarom zij ook alweer in het voorprogramma stonden van Dropkick Murphys. En dan is er natuurlijk ook nog dat andere programma...
Met rood-witte linten is het podium in de grote zaal van dB's afgezet. Maar niemand heeft belangstelling voor het podium, iedereen kijkt de andere kant op, naar het grote scherm. Stoelen worden verplaatst naar de twee als bioscoop ingerichte zalen. Voor wie geen zin heeft om naar binnen te lopen, weg van de grote bierpullen in de biergarten, staat buiten een tv toestel opgesteld. Hier, waar vanavond de Utrechtse folkpunkers van Circle J en Amerikaan Jason Webley zullen optreden, voert muziek even niet de boventoon. Eerst is er natuurlijk nog die andere groep die moet spelen.
Sommigen zijn speciaal voor de EK wedstrijd Nederland - Frankrijk naar dB's gekomen. De grote zaal is dan ook goed gevuld met in oranje uitgedoste mensen. Natuurlijk wordt er uitzinnig geschreeuwd bij elk (bijna-)doelpunt, maar de echt brallerige mensen zijn er deze avond, gelukkig, niet bij. De sfeer is alvast goed en die kan natuurlijk alleen maar beter worden met de pretfolk van Circle J en Jason Webley in het vooruitzicht.
Als die laatste later op de avond het podium betreedt, blijft een groot deel van de mensen nog even in het café-gedeelte achter om de 4-1 winst te vieren. Gelukkig weet (voor zover je daarvan kunt spreken) het voorprogramma, Jason Webley, ook de zaal vol te krijgen. Het zal vooral te maken hebben met de manier waarop Jason Webley in zijn eentje niet alleen zijn instrumenten, maar ook de zaal bespeelt.
Normaal gesproken treedt Jason op met band, maar nu moet hij het in zijn uppie doen. Geen probleem: hij doet het gewoon allemaal zelf. Het ritme verzorgt hij door met zijn voeten op het podium te stampen en ondertussen speelt hij afwisselend op gitaar en accordeon. De liedjes klinken behoorlijk Balkanesque, hoewel nummers als The Drinking Song juist weer heel Iers aandoen.
Met zijn ringbaard, hoed en lange haar wordt de Amerikaan uit Seattle al snel vergeleken met Weird Al Yankovic. En ook de humor is bij Jason Webley volop aanwezig. "You're all happy, aren't you? Because it's Friday the thirteenth." Droogkomisch is Webley wel en dat daarvan getuigen ook latere opmerkingen van deze opvallende Amerikaan.
"I'm thinking of playing a new song, but all my new songs have a problem, so I'll just play an old one", verkondigt hij. Na wat oude nummers gespeeld te hebben, maakt hij duidelijk wat precies zijn probleem is: hij heeft eigenlijk een band of zelfs een orkest nodig. En daarbij kan hij de hulp van het publiek wel gebruiken. Tot twee keer toe wordt het publiek verdeeld in meerdere groepen, die ieder een bepaald instrument moeten imiteren. Dan nog even het publiek aansporen met opmerkingen als 'You know who was a better orchestra? France!' en gaan! Het werkt, het publiek doet massaal mee.
De Utrechtse folkpunkers van Circle J doen wat succesvolle Amerikaanse bands als The Dropkick Murphys en Flogging Molly óók doen: punk combineren met Ierse folk. Eerder dit jaar mocht Circle J dan ook al eens in het voorprogramma van The Dropkick Murphys staan. Rond half één betreden de Utrechters het podium in dB's.
Op het oog lijkt Circle J iets minder publiek te trekken, maar met de vrije ruimte weet men wel raad: op z'n Iers gaat het publiek volkomen los op de folkpunk. Binnen de kortste keren is de zaal omgetoverd tot 'dansvloer', die voor tweederde gevuld is met een ronddansende, uitbundige mensenmassa.
De set van Circle J zit goed in elkaar, ondanks dat de stem van zanger en bassist Tomba af en toe uit de bocht lijkt te vliegen. Maar ook daar heeft hij een verklaring voor: "Ik heb mijn stem net geloof ik verkloot toen ik viool moest zijn."
Het merendeel van de nummers is afkomstig van hun debuutalbum 'Fat Man's Chest', dat vorig jaar werd uitgebracht. Tegen het einde van de set leggen banjospeler Jasper en thin whistle speelster Marianne hun instrumenten even aan de kant, als de band 500 Miles van The Proclaimers covert.
Met dit optreden bewijst Circle J dat het geen schande is om ze in één adem te noemen met bands als Dropkick Murphys en Flogging Molly. En de muziek werkt natuurlijk perfect als verhoging van de feestvreugde. Het feestje zelf gaat na afloop buiten de zaal nog even door. Tot in de kleine uurtjes.
Jason Webley en Circle J
Gezien: dB's, 13 juni 2008
Recensie optreden Circle J en Dropkick Murphys, 013 Tilburg, VPRO's 3voor12/tilburg
29 maart 2008Dropkick Murphys kickt hard als vanouds, Circle J volgt moeiteloos het grote voorbeeld
Dropkick Murphys is een band van formaat. Dat mag je afleiden uit het aantal voorprogramma’s dat vanavond aan ze voorafgaat in de Dommelsch Zaal in 013. Als dat er drie zijn, ben je geen minne band. Met ruim een decennium hard touren hebben ze inmiddels een legendarische status verworven, zowel in de Keltische punk/hardcore scene als ver daarbuiten. Die status komt niet uit de lucht gevallen. De Murphys voldoen vanavond aan alle verwachtingen. Lastig voor de overige drie acts om daar enigszins bij in de buurt te komen. Dit lukt dan ook alleen Circle J, die goed heeft geluisterd naar het grote voorbeeld.
[...] Het stokje wordt doorgegeven aan het Utrechtse Circle J, dat St. Patrick’s Day dunnetjes over probeert te doen met zijn shamrock punk. Circle J laat aan de inmiddels voor een kwart gevulde zaal horen goed naar 'het grote voorbeeld' geluisterd te hebben. De formule waar zij op teren is scheikundig nauwelijks te onderscheiden van de Murphys, al doen de vocalen wat subtieler aan. Misschien is dit het kwalitatieve verschil dat hen niet tot de hoofdact maakt; een blik op het publiek en de programmering levert op dat men niet komt voor subtiliteit.
Een ander onderscheid dat valt te maken, is de banjo die Circle J hanteert. Waar zien we dat nou nog tegenwoordig? Koesteren die hap. Bovendien levert het een prachtig doch schril contrast op. De lieflijke banjo en thin whistle enerzijds, anderzijds het geluid van de gierende percussie en het strakke gitaarwerk dat weer goed past bij de vuige teksten op de shirts die om de vaak iets te lijvige en bezwete lichamen heen slodderen. Van enige zweetlucht is overigens de gehele avond geen sprake; mocht die er al zijn, dan wordt deze goed verbloemd door de geur van verdampte cannabis sativa.
Twee grijzende mannen van rond de zestig, die niet zouden misstaan in de bar van de film The Boondock Saints, zitten met hun hoofd alvast bij de Murphys: "Hee, de Dropkick Murphys, zijn dat Amerikánen?" "Ja, uit Boston." "O, ik dacht Iers." Het geeft aardig de Ierse vibe weer die er vanavond hangt: waarschijnlijk heeft de helft liever 'Dublin' als geboorteplaats op het paspoort staan.
De flink bebakkebaarde zanger van Circle J lijkt enig gevoel van euforie te herbergen wanneer hij een gepunkte versie van I'm Gonna Be (500 Miles) van The Proclaimers inzet. Het publiek is hierover minder euforisch. De blijk van waardering bestaat uit slechts een tiental gebalde vuisten in de lucht. Een uitgekiend een-tweetje tussen de whistle en de banjo valt dan wel weer in goede aarde bij het publiek, net zoals overigens de rest van het repertoire. Het sluit dan ook naadloos aan bij de Murphys.
Menig koppel haakt de armen in elkaar en zwiert rond. Tegen het einde zit de sfeer er fantastisch in. Wanneer Circle J het podium verlaat klinkt een welgemeende ovatie uit de inmiddels bijna volle zaal. De verwachting ligt hoog voor de twee bands uit Boston die volgen. [...]
Check de hele recensie op VPRO's 3voor12 Tilburg
Live recensie Circle J en Jaya the Cat, De Peppel Zeist, 29 februari 2008, LiveXS.nl
april 2008Vanavond staan er twee bands van internationale allure in een zeiknat Zeist. De opgefokte folkpunk van Circle J slaat goed aan bij het nogal jeugdige publiek, dat haar waardering vertaalt in een stevige pogo-pit. De recente toevoeging van een fluitiste en een banjospeler aan de line-up doen de Ierse invloeden in de nummers beter uitkomen dan voorheen.
Recensie 'Fat Man's Chest', Folkforum.nl
4 maart 2008Strak muziekgeweld met donkere inhoud
Eind jaren negentig was er een driemansformatie die stevige drie-akkoorden-punk en pretpunk bracht in kroegen en wat zich verder maar aanbood. In 2002 ontdekte Circle J de folk, bij een optreden van Flogging Molly. Er werd een bouzoukispeler aangetrokken en de nieuwe koers was gezet. Al snel kwamen daar banjo en een fluitiste bij en mocht de groep het voorprogramma verzorgen voor The Levellers. Fat Man's Chest is het eerste volwaardige album. Er valt lekker in het gehoor liggende strakke folkpunk te horen, die in de zomer van 2007 werd opgenomen met Tröckener Kecks-bassist Theo Vogelaars.
Zeven nummers schreef de band helemaal zelf, de andere twee krijgen een eigen invulling. De muziek van The Day I Shot Her Down is gebaseerd op de klassieker Star Of The County Down, Circle J zorgt voor een verhaal van een gevangene die zijn overspelige lief doodschoot. Jackson is bekend geworden door de uitvoering van Johnny Cash & June Carter (die overigens ook vermeld worden in de tekst van openingsnummer Tomorrowland), en wordt hier overgoten met een folkpunksausje. Fluitiste Marianne doet de vrouwenpartij, en daarmee is meteen een fris onderscheid gemaakt met andere groepen in het genre. Zij doet ook achtergrondzang, en dat is vrij ongebruikelijk in het overwegend mannelijke wereldje van de folkpunk. Bouzoukispeler Tommi heeft onlangs de band verlaten, vanwege zijn drukke werkzaamheden als Balkan Beatz DJ, maar is op Fat Man's Chest nog wel te horen.
Het cd-hoesje ziet er verzorgd uit, en de tekst is zeker uitnodigend: So hoist yer Jolly Rogers, ye scurvy scallywags, and join the crew of Circle J for some good old fashioned mayhem. Circle J is een typische feestband, in de trant van voorbeeld Flogging Molly, maar doet bij vlagen ook aan The Pogues denken. Dat valt dus het best live te genieten met een flinke pot bier voor de liefhebber, al is de sfeer op Fat Man's Chest ook stemmingverhogend. Er wordt meteen vol ingezet en vooral enorm tempo gemaakt, pas na afloop krijgt de luisteraar een kans om bij te komen. Dan kun je de inlay even nalezen, en blijkt dat het voortrazende muziekgeweld een heel fijn donker randje heeft in de lekker rauw gezongen teksten vol stoere zeelui, doffe ellende van gevangenen of soldaten, de gruwelen van het huwelijk of het verhaal van een stokoude walvis. Uiteraard vloeien bier, whiskey en gin rijkelijk door de liedjes heen. Als ze deze sfeer live ook waarmaken is Circle J bij uitstek geschikt voor festivals.
Recensie 'Fat Man's Chest', OOR Magazine
3 januari 2008Shivers me timbers, nooit geweten dat er zeerovers in Utrecht wonen. Ik draai je echter geen houten poot uit, want Circle J is een vrolijk stel ongeregeld uit de Domstad met een liefde voor shanty’s. En dan niet in zo’n oude lullenkoor gebracht, maar punkend. Folkpunkend, compleet met fluit en banjo. Kan dat? Voor een Nederlandse band? Oh jawel. Sterker nog, wie is afgehaakt (snap je ‘m? Haak? Piraten?) bij de laatste Dropkick Murphy’s moet gewoon Fat Man’s Chest halen. Die Cash-cover van Jackson is heiligschennnis, maar de rest van deze plaat heeft hetzelfde effect als een halve fles rum: je wordt er verdomd vrolijk van. Het enthousiasme, de kleurrijke teksten, de energie; Circle J heeft alles om iedere show tot een vrolijke circle-pit om te bouwen. De leukste punkplaat in lange, lange tijd. Open Fat Man’s Chest en je kan niet meer stil zitten.
Recensie 'Fat Man's Chest', Platomania
10 december 2007Het Utrechtse Circle J klinkt op hun derde (?) album als een kruising tussen The Pogues en Dropkick Murphy's, iets meer punk dan The Pogues en ietsje folkier dan Dropkick Murphy's. Dat is bedoeld als een groot compliment. Niet veel bands kunnen dit. Meer folk in de punk te stoppen, wat ze besloten in 2005 was een gouden greep. Ze draaien al wat langer mee en als dit zo doorgaat, duurt het niet lang voordat we hun feestpunk overal zullen horen. Deze cd wordt bij de Plato's verkocht, en niet voor niets. We vinden een hilarische cover van "Jackson" van Johnny Cash en June Carter, The Pogues en Dropkick Murphy's zijn ook al jaren grote favorieten. En ja, het kan minder gepolijst en nee, ze hebben géén Shane MacGowan, maar ze doen het en dat is knap. En nou wil ik snel Circle J met hun versie van Jackson op de radio horen.
Recensie 'Fat Man's Chest', Musicfrom.nl
23 november 2007"Fifteen men on a fat man’s chest. Yo ho ho and a bottle of rum. Drink and dance by the siren’s breast. Yo ho ho and a botle of rum." Volksliederen en zeemansverhalen zoals iedereen die kent. Welk jongetje droomde er vroeger niet van de zee te bevaren als piraat, of las geen boeken over de woelige wereld onder een piratenvlag? Die verhalen hebben Circle J in ieder geval wel geïnspireerd. Na een lange ontwikkeling is Circle J dan uiteindelijk geworden tot wat zij nu is. Deze Utrechters waren vroeger nog echt punkers, maar sinds twee jaar hebben ze na het aanstellen van een banjo- en een bouzoukispeler gekozen voor een meer folky koers. Nu zijn zij het Nederlandse antwoord op The Dropkick Murphy’s en Flogging Molly. En met die insteek brachten zij eerst de ep ‘Lower Your Standards’ uit en daarop volgt nu het album ‘Fat Man’s Chest.’ Negen nummers, elk van een niet te ontkomen vrolijkheid en elk met een dosis pret en de aanstekelijkheid, zoals die van de ouderwetse ambachtelijke kroegliederen.
Snelle nummers met rappe akkoordenschema’s en tussenstukken vol melodielijnen met banjo en fluit, dat is het recept voor de muziek van deze plaat. De zang is zoals je hem verwacht van een punkband; snel en opzwepend, of zelfs wat predikend. Er worden dan ook verhalen verteld, net zoals dat vroeger gedaan werd door de troubadours. De band speelt strak en weet daarbij het tempo er goed in te houden. De nummers schieten je voorbij (hoewel het eerste wel wat aan de lange kant is). ‘The Day I Shot Her Down’ is een mooi voorbeeld van deze mix van folk en punk. Enerzijds die strakke rechte gitaren, met daaroverheen een verhaal, verpakt in vrolijke folkmuziek. Nog sneller gaat het vervolgens in 'Duel Of Fates’. Deze track is zelfs een duet. Fluitiste Marianne zingt hier namelijk, tussen de fluitpartijen door, het verhaal compleet met Tomba (?). In dit nummer, net als in een aantal andere, is in de mix wel wat raar aan de knoppen gedraaid. Verschillende partijen zijn namelijk afwisselend harder en zachter gezet, wat nogal een onnatuurlijk resultaat oplevert. Het nummer op zich staat echter wel garant voor een feestje.
Dan komt track zes. Toch nog een rustpunt in de cd. Eerst word je even in de stemming gebracht met zeegeluiden. Je hoort dan de zee lustig spoelen in de branding terwijl meeuwen kwetterend de sfeer compleet maken. Hierop wordt dan al gauw een rustig 6/8e zeemanslied ingezet over een duizend jaar oude walvis. Na de verschillende snelle voorgangers vormt dit zeker een welkome adempauze. Maar het duurt niet lang. Meteen hierop wordt je weer in de beweging gezet met de volgende track [...]
Recensie cd-presentatie in EKKO, AD/Utrecht
30 oktober 2007Het lijkt een simpele optelsom. Band 1 en band 2 maken beide een nieuwe cd, presenteren die samen in het Utrechtse podium EKKO, waar je dus twee keer zoveel publiek ontvangt en zo dubbel feest hebt. Circle J en Carrera trokken samen een verdienstelijke tweehonderd bezoekers, die het zich goed lieten smaken. […]
De Utrechtse bands Carrera en Circle J kennen alkaar al zo’n zeven jaar. Met twee verse cd’s op zak wisten ze de EKKO-programmeur te verleiden tot een gezamenlijke cd-presentatie. Punkveteranen Bambix en Balkan Beatsexpert Dj Tommi werden aan de line up toegevoegd en de persberichten verstuurd. En dat werkt, want cafe en zaal zijn zaterdag goed gevuld met de achterban van beide bands.
Tot het gevolg van het al elf jaar bestaande Carrera behoren opvallend grote groepen uit Wijk bij Duurstede en Bunnik en veel in Carrera-shirts getooide jonge fans. Dat mixt allemaal prima, ook met wat beteuterd kijkende Bambix-fans. De Nijmeegse band heeft namelijk vanuit Dresden tien uur gereden om op tijd in EKKO te zijn, maar bij aankomst blijkt frontvrouw Wick te ziek te zijn om op te treden.
Tegenvaller, maar bij aanvang van het optreden van Circle J zit de stemming er direct weer in. De groep breidde twee jaar geleden uit met een banjospeler een een fluitiste, die ook de tweede stem voor haar rekening neemt. Dat blijkt een verrijking. De band speelde veel, ook als opener op de Benelux-tour van voorbeeld The Levellers, en is zo technisch gegroeid. Dat is ook te horen op debuutalbum Fat Man’s Chest.
De sfeer is op en top Iers, de muziek zeer vrolijkmakend en er wordt volop gehost in de zaal. Circle J weet vooral te bekoren met snelle, opzwepende folkstampers, die soms aan de drankzuchtige Pogues herinneren. De band etaleert ook een rustiger kant, waardoor de aandacht niet verslapt. Ook de covers van Johnny Cash en Dropkick Murphys (?) zijn helemaal raak. […]
Recensie 'Fat Man's Chest', VPRO's 3voor12 Utrecht
26 oktober 2007[...] Circle J gaat met het debuutalbum 'Fat Man's Chest' op de folkpunk tour. Compleet met banjo, bouzouki en een tin whistle laat deze plaat de verhalen horen over stoere mannen die kampen met oorlog, gevangenschap, en hun worstelingen in de liefde. De muziek staat stevig op zijn poten, en is tegelijkertijd grappig en opgewekt.
Minpuntje is de vrouwenstem die niet bij de rest van het geheel past. In het duet 'Duel of fates' hoopt men op een leuke toevoeging, maar resulteert het eerder in een onverstaanbare zangpartij. Wel een pluspunt voor de productie, die is strak en helder. 'Fat Man's Chest is een goede toevoeging aan het folkpunk genre. Een genre dat gezongen hoort te blijven door kerels met diepe, lage stemmen voor een publiek dat pullen bier drinkt en meebrult.
Feest met de Levellers, cultuurpodium.nl
24 november 2006Zaterdagavond stond er folk rock geprogrammeerd in Het Paard van Troje in Den Haag. Toen we binnenkwamen was de zaal nog erg leeg maar toen tegen half 9 de lichten uitgingen begon het al aardig vol te lopen met een zeer gevarieeerd publiek.
Er komen 6 personen met uiteenlopende instrumenten het podium opgerend. Al bij de eerste tonen had ik de indruk dat de Pogues weer bij elkaar waren maar de aanstichters van deze aanstekelijke folk waren de band Circle J. Deze band uit Utrecht bestaat al weer enkele jaren. Hun eerste demo-cd zag in 1999 het levenslicht. De muziek is stevig maar door het opvallend gebruik van een banjo en tin whistle en het rollende accent van de zanger waande je je even in Ierland. Tijdens het helaas veel te korte optreden merkte je aan alle kanten dat de band erg goed op elkaar is ingespeeld en het plezier dat ze hebben straalt uit naar het publiek. Dat kwam binnen enkele nummers goed los. Een betere opwarmer voor de hoofdact konden de Levellers zich niet wensen
'Nostalgische’ Levellers live nog steeds opwindend, BN/DeStem
17 november 2006...de Levellers blijken nog steeds de garantie voor een strakke, opwindende show, hoe routineus ook. Routine, daar ontbrak het volledig aan bij de jonge honden van Circle J uit Utrecht, de openers van de avond. Punkfolk met Jantje op gitaar, Jasper op banjo en Marianne op ‘tin whistle’. Pretentieloze Keltische punk zoals het ooit bedoeld was, zonder achternamen, net als bij grote voorbeeld de Levellers, lang, lang geleden.
Beuken op dorps festival, AD/Gouda
28 mei 2006Een groepje jongens met woest haar, tot ver over de schouders, staat bij het podium als de band Circle J muziek het zaaltje in blaast. Gestoken in T-shirts van de band en andere zwarte kleding maken ze een dansje op de opzwepende mix van punk en folk.
Dansen laat zich in dit geval het best omschrijven als het uitdelen van een vriendschappelijk bedoelde beuk. Dat hoort erbij, de sfeer blijft ontspannen.
De hillbilly-sound van Circle J en het boerderijgebouw van So What sluiten perfect aan bij het ietwat dorpse karakter van Lentepop. Het bier vloeit rijkelijk, sterke drank is niet verkrijgbaar want 16-jarigen zijn ook welkom. [...]
Recensie 'lower your standards', VPRO's 3voor12/Utrecht
28 mei 2005Circle J pretpunkt met ‘Lower Your Standards’ een beste EP bij elkaar
Eerst de punk, dan de folk voor Utrechts kwartet
Als je Circle J live ziet, of wanneer hun derde EP - ‘Lower Your Standards’ - in de cd-speler verdwenen is, schieten namen als Flogging Molly en Dropkick Murphys je misschien meteen te binnen. Vreemd is dat niet. Circle J zit immers in de hoek waar punkrock en folk elkaar het hof maken.
Toch lijken die bekende bands het Ierse folkidioom als uitgangspunt te nemen. Deze op traditionele leest geschoeide folkstampers worden vervolgens duchtig opgefokt met uit de punk geleende brulzang, ratelende drums en beukende gitaren.
Op ‘Lower Your Standards’ - Circle J’s derde EP - lijkt het kwartet uit Utrecht net de omgekeerde weg te hebben bewandeld. Eerst de punk, dan de folk dus. En daarmee is niet gezegd dat de bouzouki, of akoestische gitaar een bijrol vervult. De folky invloeden staan alleen puur in het teken van de punk, in plaats van andersom.
Opgenomen in de Snevo's Studio van Tröckener Kecks-bassist Theo Vogelaars, komt Circle J op ‘Lower Your Standards’ dan ook voor de dag met 1-2-3-4 punk. Vier nummers lang rechttoe-rechtaan dus; The Ramones wezen de weg al. NoFX en Rancid punkten de pretmeter verder omhoog. Tel daar The Pogues bij die vanaf de andere kant met een lading folk komen aankarren en je hebt Circle J.
Lekker ruw opgenomen, met pompend laag en een vuig randje in de mix is ‘Lower Your Standards’ een beste punk-EP geworden. Waarmee Circle J zich een prettig punkkwartet toont, met een fikse slag van de folkmolen. Maar dan net even anders…
Verslag Bevrijdingsfestival Utrecht 2005, 3voor12/Utrecht
5 mei 2005Voor de editie van 2005 kwam de organisatie van het Bevrijdingsfestival Utrecht met een primeur: in het Griftpark verrees niet alleen een tweede podium, het ging hier ook nog om een 'Utrechtse Bands Podium'. Dit uitstekende initiatief resulteerde volgens de presentator in 'een weergave van de beste muziek uit Utrecht'. Terugkijkend op het programma is dat een wel zeer boude bewering.
De programmering was in handen van Jeroen Blekkenhorst, tevens programmeur voor Utrecht Speelt Uit en Utrecht Plugt Uit. Daarnaast doet hij ook boekingen voor een aantal bands. Het leek dan ook niet geheel toevallig dat twee van die bands een prominente plek innamen op het Utrechtse podium. Little Sweet Lilly en The Yearlings mochten het feest zelfs afsluiten.
Niet direct handig, als je kritiek over belangenverstrengeling of één te grote vinger in de Utrechtse pop-pap, wilt voorkomen. Maar dat neemt niet weg dat The Yearlings wel een meer dan waardige afsluiter van het Utrecht-podium bleek. Het publiek genoot zichtbaar van dé Utrechtse americana-vertegenwoordigers. Ook de folkpunk van Circle J bewees zich als uitermate geschikt voor buitenfestivals. De rest van het programma, hoewel sterk wisselend qua niveau, mocht zich eveneens in grote belangstelling verheugen. De enige juiste conclusie is dan ook, dat de Utrechtse festivalpoot, ondanks de wat eenzijdige programmering, een doorslaand succes was. Een vervolg op 5 mei 2006 lijkt derhalve een zekerheidje.
Verslag finale Uur U, Oor Magazine
24 maart 2005Circle J heeft de Guinness door de aderen stromen. In Ierland zou de feestzaal afgebroken zijn, in Utrecht bleef iedereen gezellig met zijn buurman doorkletsen. De folkpunk zit knap in elkaar en door de koortjes en het gebruik van een bouzouki is het geen seconde saai.
Verslag finale Uur U, Slagwerkwereld.com
24 maart 2005Als tweede treden de folkpunkers van Circle J aan. Drummer Remco en de overige bandleden zijn het afgelopen jaar flink gegroeid als formatie. Met hun aanstekelijke vrolijkheid sleepten ze de extra prijs in de wacht zodat ze binnenkort op het Utrechts Bevrijdingsfestival mogen aantreden.
Verslag halve finale Uur U, GUNmagazine
26 februari 2005"Circle J opent de avond met een energieke, aanstekelijke set waarin de elementaire punk van The Ramones wordt versmolten met de opgevoerde folk van The Pogues. Dan kom je al gauw uit bij een band als Floggin’ Molly, en dat lijkt dan ook een inspiratiebron te zijn. Het folkelement komt vooral naar voren in de zangmelodieën en het gebruik van een bouzouki (een uit de kluiten gewassen mandoline), maar de verhouding blijft toch 10% folk tegenover 90% punk. Als het folky karakter van de songs iets meer uitvergroot wordt, en de band iets hechter wordt, kan Circle J uitgroeien tot een heel interessante act. Aan de podiumpresentatie zal het niet liggen, en ook de composities mogen er zijn..."
Verslag halve finale Uur U, 3voor12/Utrecht
26 februari 2005"En het begon zo goed. Circle J speelde een aantal lekkere pretpunknummers met een Keltisch tintje en kreeg op die manier de sfeer er goed in. De sound van Circle J ligt in het verlengde van The Ramones en bands als de Dropkick Murphys. De jury noemde hen 'een in hun genre zeer goede band' en daar kan uw verslaggever zich bij aansluiten."
Recensie 'lower your standards', GUNmagazine
24 februari 2005"In essentie maakt dit viertal punkrock maar zij doet dat met een duidelijk folky 'inslag'. Bands als The Pogues en Flogging Molly zijn nooit ver weg, maar een nummer als Why Johnny why? is minder duidelijk Iers getint en had niet misstaan op een vroege setlist van Slobberbone. Zo bezien bestrijkt Circle J nog best een behoorlijk spectrum binnen de enge marges van de energieke-drie-minuten-feest-folk. De goed meebrulbare refreintjes zijn niet de meest voor de hand liggende, hetgeen echt als een kwaliteit geldt binnen het punkgenre..."
Stevige muziek in Kalashnikov
28 februari 2005, Provinciale Zeeuwse Courant, door Gino van den Broecke"TERNEUZEN - Lekker genieten van twee stevige muzikale optredens van de Utrechtse bands Loot en Circle J onder het genot van een drankje. Dat was zaterdag het recept van het avondje ’Utrecht meets Terneuzen’ in jongerencentrum Kalashnikov.
"We hadden al een afspraak staan met de band Loot, nadat we een demo van hen hadden goedgekeurd. Zij kenden de band Circle J en zeiden dat het wel een goed voorprogramma zou zijn en zodoende hebben we er de naam Utrecht meets Terneuzen van gemaakt, meer als geintje eigenlijk", legt Ronald de Schepper het thema uit.
Het was een goed voorprogramma. Het aanwezige publiek, een kleine honderd man, genoot met volle teugen van de stevige folkpunkklanken die het trio het jongerencentrum inslingerde.
Opvallend was de punkvertolking van de Guus Meeuwis-hit ’Het is een nacht’. De ten gehore gebrachte versie werd door het publiek met gelach en applaus ontvangen.
Jammer was wel, dat bij Circle J het bandlid dat bouzouki zou spelen door ziekte verstek moest laten gaan.
Dit instrument, een soort banjo, geeft de band een eigen geluid maar daarvan heeft het publiek dus niet kunnen genieten.
Na Circle J was het de beurt aan de hoofdact Loot (spreek uit als Loet).
Deze ’alternatieve’ rockband uit de Domstad, geïnspireerd door onder anderen Led Zeppelin, Kyuss, Bad Brains en Sonic Youth, was volgens de aanwezigen ’iets liever’ dan zijn voorganger, maar ook hier gingen de haren ’headbangend’ door de lucht en werd er regelmatig lekker even ’gepogood’."
Verslag voorronde Uur U, GUNmagazine
28 januari 2005"De trashy folkpunk van Circle J had een nummer nodig om even op gang te komen, maar toen zat de vaart er wel goed in. Er kwamen een paar puike liedjes voorbij en sommige hadden zowaar een goed doorgecomponeerde brug in de zang. Goh, dat hoor je niet zo vaak meer!"
