28 april 2010
Circle J lijkt op Dropkick Murphys, daar hoeven we niet moeilijk over te doen en valt ook moeilijk te ontkennen. En opener 1875 is wel heel erg Flogging Molly. Maar waar die band de laatste jaren erg nadrukkelijk het tempo omlaag gooit, gaat Circle J veertien nummers lang op volle kracht vooruit. Natuurlijk gewapend met doedelzak, dwarsfluit, banjo en een mandoline passeren alle facetten van de shamrock de revu. Veel drinkliedjes, stukken pure punkrock afgewisseld met traditionelere folkklanken en hier en daar een serieus moment.
Je hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden om te kunnen rijden. Door subtiele verschillen (wat meer ruimte voor banjo en dwarsfluit voorbeeld) met de Murphys en Flogging Molly heb je geen moment het idee naar een rip-off te luisteren, het vette accent maakt de sound lekker authentiek en de neiging tot het opentrekken van een alcoholische versnapering is zelfs om negen uur ’s morgens best sterk als je deze plaat luistert. Was het maar weer weekend, dan mogen de krijgers er weer op uit.
Gig review Paaspop Schijdel
OOR Magazine
6 april 2010
[...] Beste performance in de Restolounge komt op naam van Circle J. Deze Utrechtse folkpunk- en piratenband brengt veel materiaal van het onlangs verschenen album Weekend Warriors. Dat klinkt zinderend, rauw, alcoholisch en energiek.
Review Weekend Warriors
UP Magazine
April 2010
Was het debuutalbum van Circle J iets aan de eentonige kant, de opvolger is gevarieerder door het veelvuldige gebruik van doeldelzak, banjo, accordeon, mandoline en tin whistle. De snerpende gitaren vormen samen met de rest van de instrumenten een verbluffende sound, waarmee de band zich uitstekend kan meten met Amerikaanse collega's.
Door rustige folksongs af te wisselen met ruige folkpunknummers, wordt de luisteraar telkens verrast. Naast Ierse folkpunk doet de stijl af en toe denken aan zeemansliederen. De wijze waarop de hoes als een soort schatkaart is weergegeven, onderstreept dit. Circle J haalt met 'Weekend Warriors' alles uit de kast, wat resulteert in een schat van veertien aanstekelijke juweeltjes.
Review Weekend Warriors
LiveXS
3 april 2010
De lente komt eraan, in ieder geval in mijn huis, waar het album van folkpunkrockers Circle J niet meer uit mijn cd-speler te krijgen is. De energie spat er vanaf en stilzitten is onmogelijk. In de auto gaat het gaspedaal steeds lager, kortom deze plaat is gevaarlijk lekker.
De nummers zitten knap in elkaar en alle instrumenten van gitaar tot Ierse fluitjes en banjo staan op de goede plek. Een favoriet nummer noemen is lastig, want alle veertien liedjes hebben kwaliteit en doen niet voor elkaar onder. Wat mij betreft maakt Circle J nog veel platen en treden ze vaak op, dan zorg ik dat ik er bij ben.
Review Weekend Warriors
Rocktribune
1 april 2010
Met 'Weekend warriors' weet het Nederlandse Circle J ons aardig te verrassen. Dit moet zowat de beste celtic folk/punkband zijn na de Dropkick Murphys. Op 'Weekend warriors' krijgen we veertien onvervalste songs uit dit genre en die doen ons meermaals aan de voornoemde Murphys denken. Circle J weet dezelfde sfeer te creëren als hun grote voorbeeld en alles wordt schitterend gespeeld en vooral heel knap gezongen. Circle J weet zijn plaat dan ook heel afwisselend te houden en wisselt de snelle songs perfect af met de meer uptempo en tragere stukken. Alles klopt gewoon bij deze band en de nummers zijn dan ook tot in de puntjes uitgewerkt.
Het is vaak nauwelijks te geloven dat Circle J maar uit vijf personen bestaat als je al de instrumenten op deze plaat hoort. Maar dit zijn hoorbaar dan ook enorm goede muzikanten, waarbij vooral een glansrol is weggelegd voor Marianne, die naast de doedelzak, tinnen fluitje en dwarsfluit ook af en toe als zangeres te horen is. De tracks 'Mary McQueen' en 'Boots on my feet' zijn de beste songs op deze plaat geworden. Als deze band live even goed klinkt als in de studio, dan moet dit op het podium gewoon een sensatie zijn.
1 april 2010
Vanaf de eerste klanken van hun nieuwe album 'Weekend Warriors' lijkt de toon gezet. Het is meteen feest met Circle J, de formatie uit Utrecht waarvan onlangs hun nieuwe plaat is verschenen. De Ierse punkrock raast door de speakers en Nederland blijkt dan een eigen Dropkick Murphy’s in huis te hebben.
Echter zijn er wel verschillen te noemen, waardoor Circle J er toch uitspringt. Door het gebruik van hun instrumenten zoals een banjo en een fluit klinkt het allemaal wat gezelliger, wat vrolijker. Het lijkt bij Circle J ook om de details te gaan om de nummers zo op en top te laten klinken. Een heerlijk samenspel zoals dat op de tracks 'The Road, The Stage And The Bottle' en 'Not Too Bad' vrij duidelijk naar voren komt. De band geeft flink gas op het album, waardoor het moeilijk is om stil te blijven staan, het feest dendert maar voort.
De langspeler kent bijna geen rustmomentjes waarop de luisteraar even kan bijkomen. Wat een paar rustige ballades lijken te worden, ontaarden alsnog in vrolijke up-tempo nummers. Men draait dan ook absoluut de hand niet om voor wat tempowisselingen. Circle J biedt nog meer moois, want de zanger is niet het enige vocale talent op het album. Er is ook dame binnen de formatie die perfect aansluit bij het geheel. Marianne zorgt ervoor dat zanger wat tegengas krijgt. De combinatie van goede muzikanten, een sterke frontman en frontvrouw vormt het succes van Circle J, het zorgt ervoor dat liveoptredens enkel kunnen ontaarden in grote feestpartijen.
Circle J bewijst de Ierse punkrock ook muzikaal een behoorlijke ode. De bekende doedelzak heeft ook ruimte gekregen op de plaat en met een instrumentale track wordt de zanger even rust gegund, maar zo komen de kwaliteiten van de bandleden zeker nog eens extra tot hun recht. 'Roadtrip Asturias' is dan ook een prima voorbeeld van de muzikale kwaliteiten van de groep. Deze kwaliteiten komen ook naar voren in het schitterende banjospel in het nummer 'The Thirst Commandment'. De Utrechters besluiten ook dat deze compositie in een versnelling moet gaan, waardoor wederom alle registers worden opengetrokken.
'Weekend Warriors' bewijst dat Ierse punkrock in Nederland bestaansrecht heeft. Niet enkel Levellers, Dropkick Murphys en The Pogues hebben het patent op deze stijl. Circle J uit Utrecht doet totaal niet onder en telt absoluut mee. Hun nieuwe album is de perfecte feestplaat om de festivals mee in te gaan en daar zal de formatie dan ook prima tot zijn recht komen. Circle J nodigt uit om een feestje te gaan bouwen, doe wat leuks aan en feest mee!
26 maart 2010
Het is druk in het genre folkpunk (Dropkick Murphys, Flogging Molly, The Levellers), maar er kan altijd wat bij. Zeker als dat goed is. En dat is Circle J.
Niet dat deze Utrechtse band op deze tweede cd nieuwe wegen inslaat, hét recept wordt wel smakelijk verwerkt. Het meeste verloopt in een tempo dat nauwelijks valt bij te drinken. Leuk is het wel, ook al wordt geen cliché gemeden.
De gitaar scheurt bovengemiddeld en onder meer de doedelzak, de onvermijdelijke tin whistle, de banjo en de typische samenzang gooien de Keltische elementen erin. Vrolijkheid in de vijfde versnelling.
23 februari 2010
Circle J laat zelfs de barmeisjes dansen
Utrechts folkpunkkwintet speelt glansrijke thuiswedstrijd
In een stampvol Ekko presenteert Circle J Weekend Warriors, het tweede album van dit internationaal georienteerde gezelschap. Wij begrepen gelijk waarom van Spanje tot Duitsland de band op een warm onthaal van folkpunkminnende mensen kan rekenen. Om gelukkig te zijn is, zo weet Circle J, een feestje met bier, opzwepende muziek en meeklapbare ritmes in ieder geval een behoorlijk begin.
Circle J speelt vrijwel altijd in het weekend. Kinderen, banen en vast nog wel meer aardse zaken verhinderen een non-stop rock&roll-bestaan. De gepaste titelsong van het album Weekend Warriors gaat daar dan ook over. Het publiek in EKKO zal het thema begrijpen. We zien weinig jonge punkkids en tot onze grote teleurstelling slechts één hanenkam. Wel een mooie overigens. Begonnen als drie akkoorden beukpunkbandje is Circle J inmiddels meer: voller, meer gelaagd, volwassener. En het staat ze goed.
Het overkoepelende thema van de avond is drank. Veel drank. Circle J laat weten groot liefhebber te zijn. Zo nu en dan wordt er demonstratief een slok genomen. Achter de bar springen de barmeisjes uitdagend en de bierconsumptie gaat omhoog. Veel liedjes gaan ook over de heilzame werking van alcohol. Wat daarom wel fijn is: Circle J ziet er niet alcoholistisch uit. Eerder gezond. Wie zou eigenlijk het meeste drinken in de band? Wij gokken op gitarist Jan. Hij werkt bij de bibliotheek. Een op het eerste gezicht bijzonder katervriendelijke en rock&roll-stimulerende omgeving.
Circle J deelde al het podium met grote gevestigde namen als The Levellers, Dropkick Murphys en Less Than Jake. De prettig afgestelde mix tussen punk en folk, sympathieke instrumenten als de bouzouki, doedelzak en tin whistle én een enthousiaste podiumuitstraling verklaren dat. Circle J weet hoe entertainment werkt en schroomt niet die kennis in te zetten: er is veel interactie tussen publiek en band. Een a-capella moment zorgt voor de juiste dynamiek in een verder in sneltreinvaart gespeelde set en, belangrijk, op de juiste momenten klapt het publiek vrolijk mee. Er is chemie tussen band en publiek. Vuisten gaan op het juiste moment in de lucht, we zien een hanenkam tevreden op een neer gaan.
Circle J is een slimme band en ook aan de aankleding zijn een paar intelligente gedachten gewijd. Een doodskop op de microfoonstandaard, een strop naast gitarist Jan en twee grote blikvangers met de cover van ‘Weekend Warriors’ onderstrepen de visuele boodschap van vanavond. Wat we horen: zeemansliederen over drank, de dood, onderweg zijn en drank. En wat Circle J wil: een voorspoedige verkoop van dat waar het tenslotte om gaat vanavond: het nieuwe album. Stiekem hoopten we nog op een wat meer prominente en spectaculaire rol voor de strop, maar misschien bewaart Circle J dat soort spektakel voor hun shows in bijvoorbeeld Duitsland.
Op een paar kleine inzakmomentjes (niet geheel ontoevallig vooral het nummer dat Marianne, de enige vrouw in de band, zingt) bewijst Circle J een band te zijn waar elk festival een gegarandeerde feestgarantie bij af kan geven. Ook in de ambitieuzere nummers van het nieuwe album houdt Circle J de aandacht van een vol EKKO vast. Met dat nieuwe album onder de arm kan Circle J er weer op uit in het weekend. De wereld in. Inspiratie opdoen. Het werk vergeten. Drinken vooral. Als ze beloven ons niet te vergeten en zo nu en dan ook een Utrechts establishment te rocken, gunnen we ze die uitstapjes van harte.
Recensie optreden Circle J in De Meester, Almere
VPRO's 3voor12/flevoland
14 februari 2010
Geen ballades bij Circle J, wel doedelzakken
Weekend Warriors crashen in De Meester
In de aanloop naar uhn derde cd-release - Weekend Warriors - deed de Utrechtse Folk/Punk band Circle J zaterdag De Meester aan. De kou trotserende aanwezigen ontdooiden net op tijd voor een klein feestje.
Publiek of geen publiek, de heren en dame van Circle J gooien gelijk de beuk erin. Met hun ronkende punk en – voor het eerst op hun nieuwe cd – een heuse doedelzak. Buiten is het min zoveel, dus de binnendruppelende liefhebbers moeten nog even op temperatuur komen en houden afstand. De Utrechtse rebellenclub grossiert ondertussen in aanstekelijke punknummers overgoten met een Iers aandoende folk-saus. Noem het maar hiep-hiep-hoera-muziek waar zowel metalheads als kleine kinderen vrolijk van worden. Een vergelijking met de Dropkick Murphy’s is (te) gauw gemaakt. Met een vrolijk piratennummer brengen ze de eerste voetjes van de vloer. De toon is gezet.
'En dan nu een ballade,’ klinkt het kalmerend, maar na drie rustige akkoorden gaat Circle J alsnog los met Mary, een razend punknummer met hyperventilerend fluitwerk. Niet veel later worden we opnieuw op het verkeerde been gezet: ‘En dan nu een échte ballade, voor de meisjes. Vooruit!?’
Weer komen we bedrogen uit en kunnen we beter inhaken en rondtollen op J’s staccato drieakkoordenpunk. Twee nummers verder: ‘Een liefdesliedje dan? Voor morgen: Valentijnsdag?’ Nee! De Meester wil dansen, al was het maar om warm te worden. De beloofde ballade blijft uit, maar met de vrolijke inhaakmuziek wordt het wel een heel klein beetje carnaval in Almere.
Recensie optreden Circle J en Jason Webley, dB's Utrecht
VPRO's 3voor12/utrecht
17 juni 2008
Jason Webley en Circle J maken Oranjefeestje compleet
Hoe dB's verandert in een Ierse pub
Het mag dan vrijdag de dertiende zijn, reden voor somberheid is dat niet. Daarom staan twee vrolijke folkacts op het programma in dB's. Jason Webley krijgt in zijn eentje het publiek mee. De Utrechtse folkpunkers van Circle J laten zien waarom zij ook alweer in het voorprogramma stonden van Dropkick Murphys. En dan is er natuurlijk ook nog dat andere programma...
Met rood-witte linten is het podium in de grote zaal van dB's afgezet. Maar niemand heeft belangstelling voor het podium, iedereen kijkt de andere kant op, naar het grote scherm. Stoelen worden verplaatst naar de twee als bioscoop ingerichte zalen. Voor wie geen zin heeft om naar binnen te lopen, weg van de grote bierpullen in de biergarten, staat buiten een tv toestel opgesteld. Hier, waar vanavond de Utrechtse folkpunkers van Circle J en Amerikaan Jason Webley zullen optreden, voert muziek even niet de boventoon. Eerst is er natuurlijk nog die andere groep die moet spelen.
Sommigen zijn speciaal voor de EK wedstrijd Nederland - Frankrijk naar dB's gekomen. De grote zaal is dan ook goed gevuld met in oranje uitgedoste mensen. Natuurlijk wordt er uitzinnig geschreeuwd bij elk (bijna-)doelpunt, maar de echt brallerige mensen zijn er deze avond, gelukkig, niet bij. De sfeer is alvast goed en die kan natuurlijk alleen maar beter worden met de pretfolk van Circle J en Jason Webley in het vooruitzicht.
Als die laatste later op de avond het podium betreedt, blijft een groot deel van de mensen nog even in het café-gedeelte achter om de 4-1 winst te vieren. Gelukkig weet (voor zover je daarvan kunt spreken) het voorprogramma, Jason Webley, ook de zaal vol te krijgen. Het zal vooral te maken hebben met de manier waarop Jason Webley in zijn eentje niet alleen zijn instrumenten, maar ook de zaal bespeelt.
Normaal gesproken treedt Jason op met band, maar nu moet hij het in zijn uppie doen. Geen probleem: hij doet het gewoon allemaal zelf. Het ritme verzorgt hij door met zijn voeten op het podium te stampen en ondertussen speelt hij afwisselend op gitaar en accordeon. De liedjes klinken behoorlijk Balkanesque, hoewel nummers als The Drinking Song juist weer heel Iers aandoen.
Met zijn ringbaard, hoed en lange haar wordt de Amerikaan uit Seattle al snel vergeleken met Weird Al Yankovic. En ook de humor is bij Jason Webley volop aanwezig. "You're all happy, aren't you? Because it's Friday the thirteenth." Droogkomisch is Webley wel en dat daarvan getuigen ook latere opmerkingen van deze opvallende Amerikaan.
"I'm thinking of playing a new song, but all my new songs have a problem, so I'll just play an old one", verkondigt hij. Na wat oude nummers gespeeld te hebben, maakt hij duidelijk wat precies zijn probleem is: hij heeft eigenlijk een band of zelfs een orkest nodig. En daarbij kan hij de hulp van het publiek wel gebruiken. Tot twee keer toe wordt het publiek verdeeld in meerdere groepen, die ieder een bepaald instrument moeten imiteren. Dan nog even het publiek aansporen met opmerkingen als 'You know who was a better orchestra? France!' en gaan! Het werkt, het publiek doet massaal mee.
De Utrechtse folkpunkers van Circle J doen wat succesvolle Amerikaanse bands als The Dropkick Murphys en Flogging Molly óók doen: punk combineren met Ierse folk. Eerder dit jaar mocht Circle J dan ook al eens in het voorprogramma van The Dropkick Murphys staan. Rond half één betreden de Utrechters het podium in dB's.
Op het oog lijkt Circle J iets minder publiek te trekken, maar met de vrije ruimte weet men wel raad: op z'n Iers gaat het publiek volkomen los op de folkpunk. Binnen de kortste keren is de zaal omgetoverd tot 'dansvloer', die voor tweederde gevuld is met een ronddansende, uitbundige mensenmassa.
De set van Circle J zit goed in elkaar, ondanks dat de stem van zanger en bassist Tomba af en toe uit de bocht lijkt te vliegen. Maar ook daar heeft hij een verklaring voor: "Ik heb mijn stem net geloof ik verkloot toen ik viool moest zijn."
Het merendeel van de nummers is afkomstig van hun debuutalbum 'Fat Man's Chest', dat vorig jaar werd uitgebracht. Tegen het einde van de set leggen banjospeler Jasper en thin whistle speelster Marianne hun instrumenten even aan de kant, als de band 500 Miles van The Proclaimers covert.
Met dit optreden bewijst Circle J dat het geen schande is om ze in één adem te noemen met bands als Dropkick Murphys en Flogging Molly. En de muziek werkt natuurlijk perfect als verhoging van de feestvreugde. Het feestje zelf gaat na afloop buiten de zaal nog even door. Tot in de kleine uurtjes.
Recensie optreden Circle J en Dropkick Murphys, 013 Tilburg
VPRO's 3voor12/tilburg
29 maart 2008
Dropkick Murphys kickt hard als vanouds, Circle J volgt moeiteloos het grote voorbeeld
Dropkick Murphys is een band van formaat. Dat mag je afleiden uit het aantal voorprogramma’s dat vanavond aan ze voorafgaat in de Dommelsch Zaal in 013. Als dat er drie zijn, ben je geen minne band. Met ruim een decennium hard touren hebben ze inmiddels een legendarische status verworven, zowel in de Keltische punk/hardcore scene als ver daarbuiten. Die status komt niet uit de lucht gevallen. De Murphys voldoen vanavond aan alle verwachtingen. Lastig voor de overige drie acts om daar enigszins bij in de buurt te komen. Dit lukt dan ook alleen Circle J, die goed heeft geluisterd naar het grote voorbeeld.
[...] Het stokje wordt doorgegeven aan het Utrechtse Circle J, dat St. Patrick’s Day dunnetjes over probeert te doen met zijn shamrock punk. Circle J laat aan de inmiddels voor een kwart gevulde zaal horen goed naar 'het grote voorbeeld' geluisterd te hebben. De formule waar zij op teren is scheikundig nauwelijks te onderscheiden van de Murphys, al doen de vocalen wat subtieler aan. Misschien is dit het kwalitatieve verschil dat hen niet tot de hoofdact maakt; een blik op het publiek en de programmering levert op dat men niet komt voor subtiliteit.
Een ander onderscheid dat valt te maken, is de banjo die Circle J hanteert. Waar zien we dat nou nog tegenwoordig? Koesteren die hap. Bovendien levert het een prachtig doch schril contrast op. De lieflijke banjo en thin whistle enerzijds, anderzijds het geluid van de gierende percussie en het strakke gitaarwerk dat weer goed past bij de vuige teksten op de shirts die om de vaak iets te lijvige en bezwete lichamen heen slodderen. Van enige zweetlucht is overigens de gehele avond geen sprake; mocht die er al zijn, dan wordt deze goed verbloemd door de geur van verdampte cannabis sativa.
Twee grijzende mannen van rond de zestig, die niet zouden misstaan in de bar van de film The Boondock Saints, zitten met hun hoofd alvast bij de Murphys: "Hee, de Dropkick Murphys, zijn dat Amerikánen?" "Ja, uit Boston." "O, ik dacht Iers." Het geeft aardig de Ierse vibe weer die er vanavond hangt: waarschijnlijk heeft de helft liever 'Dublin' als geboorteplaats op het paspoort staan.
De flink bebakkebaarde zanger van Circle J lijkt enig gevoel van euforie te herbergen wanneer hij een gepunkte versie van I'm Gonna Be (500 Miles) van The Proclaimers inzet. Het publiek is hierover minder euforisch. De blijk van waardering bestaat uit slechts een tiental gebalde vuisten in de lucht. Een uitgekiend een-tweetje tussen de whistle en de banjo valt dan wel weer in goede aarde bij het publiek, net zoals overigens de rest van het repertoire. Het sluit dan ook naadloos aan bij de Murphys.
Menig koppel haakt de armen in elkaar en zwiert rond. Tegen het einde zit de sfeer er fantastisch in. Wanneer Circle J het podium verlaat klinkt een welgemeende ovatie uit de inmiddels bijna volle zaal. De verwachting ligt hoog voor de twee bands uit Boston die volgen. [...]
24 november 2006
Zaterdagavond stond er folk rock geprogrammeerd in Het Paard van Troje in Den Haag. Toen we binnenkwamen was de zaal nog erg leeg maar toen tegen half 9 de lichten uitgingen begon het al aardig vol te lopen met een zeer gevarieeerd publiek.
Er komen 6 personen met uiteenlopende instrumenten het podium opgerend. Al bij de eerste tonen had ik de indruk dat de Pogues weer bij elkaar waren maar de aanstichters van deze aanstekelijke folk waren de band Circle J. Deze band uit Utrecht bestaat al weer enkele jaren. Hun eerste demo-cd zag in 1999 het levenslicht. De muziek is stevig maar door het opvallend gebruik van een banjo en tin whistle en het rollende accent van de zanger waande je je even in Ierland. Tijdens het helaas veel te korte optreden merkte je aan alle kanten dat de band erg goed op elkaar is ingespeeld en het plezier dat ze hebben straalt uit naar het publiek. Dat kwam binnen enkele nummers goed los. Een betere opwarmer voor de hoofdact konden de Levellers zich niet wensen
'Nostalgische’ Levellers live nog steeds opwindend, BN/DeStem
17 november 2006
...de Levellers blijken nog steeds de garantie voor een strakke, opwindende show, hoe routineus ook. Routine, daar ontbrak het volledig aan bij de jonge honden van Circle J uit Utrecht, de openers van de avond. Punkfolk met Jantje op gitaar, Jasper op banjo en Marianne op ‘tin whistle’. Pretentieloze Keltische punk zoals het ooit bedoeld was, zonder achternamen, net als bij grote voorbeeld de Levellers, lang, lang geleden.
